Ilse Moelands – Huisblogger Update 2

 

De tijd gaat zo snel. Het is alweer twee maanden geleden dat mijn eerste blogpost online is gekomen. In de tussentijd is er veel en tegelijkertijd weinig gebeurd. Ik ben ontzettend druk om uit te zoeken wat ik wil en hoe ik dat ga doen. Veel dingen gaan me niet snel genoeg, maar daar probeer ik me niet te veel door te laten leiden. Dan duurt het allemaal maar wat langer als ik maar kom waar ik graag wil komen.

ABC_Atelier

Mijn nieuwe werkplek.

Op dit moment heb ik moeite om een goede balans te vinden tussen een bijbaan hebben zodat ik genoeg inkomsten heb, mijn eigen ‘bedrijf’ en vrije tijd vinden voor andere dingen die ook moeten. Ik ben redelijk goed in plannen, maar dit is anders. Ik moet heel erg opletten dat ik genoeg tijd stop in de dingen waar ik tijd in wil stoppen. Dat betekent dat ik dingen moet afwijzen, waar ik normaal ja tegen had gezegd. Dat vind ik soms erg lastig, maar het laat je wel beseffen wat echt belangrijk voor je is. De ene week is de balans goed, de andere week zit ik er finaal naast.

Mijn eigen ‘bedrijf’. Bedrijf. Ben ik een bedrijf?

Ik vind bedrijf iets afstandelijks en abstracts. Het is een term waar ik me niet in kan vinden. Ik ben maar alleen, een persoon en ik doe maar wat. Nu soms voor geld. Later graag voor genoeg geld zodat ik ervan kan leven.

Zo was ik een aantal weken geleden bij een voorlichtingsavond van de belastingdienst Een goede start met de belastingdienst. Al snel had ik door dat ik daar niet thuis hoorde, maar ik had nog twee uur presentatie te gaan. Het gevoel kwam niet door de informatie van de belastingdienst, maar door het publiek waartussen ik me bevond. Ten eerste was ik een van de jongste. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd van de mensen uit het publiek zeker 15 jaar hoger lag. Dat is opzich niet erg, maar wel opmerkelijk. Er zaten veel mensen strak in het pak. Terwijl ik mijn chilltrui en -broek aan had zonder erbij nagedacht te hebben. Ik was me ineens heel bewust van mezelf en mijn uiterlijk, terwijl ik me daar normaal niks van aantrek. Bij een groot deel van het publiek was het duidelijk dat ze een heel praktisch beroep beoefenden, zoals bijvoorbeeld kapper, timmerman of juf. Ook waren er nog een aantal die een eigen winkel of webshop gingen openen.

En daar zat ik dan. Iemand waarbij de Kamer van Koophandel haar beroep omschreef met de term ‘Schrijven en overige scheppende kunst’. Overige scheppende kunst. Ja. Echt.

Ik raakte na de bijeenkomst in gesprek met een man van de KvK. In Overijssel kun je je aansluiten bij een programma IkStartSmart, waarbij je tegen een kleine vergoeding een jaar lang begeleiding van een mentor krijgt en aanvullende cursussen om goed je eigen bedrijf te beginnen. Ik was benieuwd of het ook mogelijk was als kunstenaar mee te doen aan de cursus, aangezien ik na de bijeenkomst wel doorhad dat ik niet de ‘standaard’ ondernemer was (ik was als de dood dat er alleen business mannen in pak als mentor zouden zijn). De man begon te lachen en zei dat ik in de huidige maatschappij als kunstenaar werd gedwongen om commercieel te denken en geld te verdienen met mijn werk. Dus ook ik was welkom bij de cursus, maar op de vraag of er mentors uit mijn vak zijn kwam niet echt een antwoord. Het was een aparte avond geweest, die me erg aan het denken heeft gezet.

Hoe pas ik hiertussen?      

Ik heb altijd al moeite gehad met de termen ondernemen en bedrijf. Omdat het in mijn ogen termen zijn die voor ‘standaard’ ondernemingen gelden, maar voor ‘overige scheppende kunst’ niet. Het voelt niet correct. Het voelt als ‘regels’ van de niet kunst wereld waarbinnen we de kunst en design wereld willen laten vallen. Op zich zie ik hier ook juist weer interessante mogelijkheden, maar het blijft schuren. Enerzijds moet je de regels volgen, anderzijds zijn de regels zo lastig toe te passen op kunst en design, dat je er van alles mee kan doen.

ABC_Bureau

In mijn badjas type ik deze blog. Het is al half twee ‘s middags en ik ben nog niet eens aangekleed. Tja, dat is het risico van thuis werken.

Zo zag ik op de facebookpagina van ABC het boek We moeten eens koffie drinken van Koen van Vliet en Jozien Wijkhuis voorbijkomen. De ondertitel is Over een creatieve industrie die niet bestaat. Als je met dezelfde vragen worstelt als ik, is dit echt een aanrader. Hier kun je lezen hoe verschillende ontwerpers aankijken tegen de creatieve industrie. Hoe zij zich hierbinnen bewegen en wat ze er mee doen. Ik heb hem nog niet helemaal uitgelezen, maar ben nu al tegen bijzondere invalshoeken aangelopen.

Ik ga liever in een bar bijverdienen dan voor een ander ontwerpen luidt de titel van het interview met modeontwerpster Evana Kuik. Dit is een uitspraak die past bij wat mij de laatste tijd veel bezighoud. Ik ben er in de afgelopen maanden achtergekomen, dat ik me niet wil conformeren aan de commerciële wereld met mijn werk. Ik verdien nog liever op een andere manier geld, dan dat ik mijn werk anders zou moeten maken zodat het verkoopt. Dit komt tot uiting in hele kleine dingen, zoals bijvoorbeeld mijn werk reduceren tot een postkaart. Zo heb ik mijn werk niet bedoeld en zo wil ik ook niet dat het is. Alleen maar om er 1,50 per kaartje aan te verdienen. Dan wacht ik wel tot die ene koper langskomt, die mijn originele prints voor een goede prijs wil kopen. Ik stop liever mijn energie in het zoeken van een goed verkooppunt voor mijn werk, dan dat ik het op tasjes en kaarten laat drukken. Dat neemt niet weg dat er juist ook wat voor te zeggen is, om het wel te doen. Geld mag daarin voor mij geen rol spelen, maar meer publiciteit zou wel een criterium kunnen zijn.

Het zit ook in grotere dingen. Zoals bijvoorbeeld het meedoen aan wedstrijden en portfoliodagen. Ik vraag me af of dat de manier is om werk te vinden. Ik zie in dat het een mogelijkheid is, anderzijds voelt het alsof de opdrachtgever op een makkelijke en goedkope manier aan talentvolle ontwerpers komt, die meestal buitensporig veel gratis werk moeten leveren om mee te kunnen doen aan de wedstrijd. Uitbuiting en zelfverloochenig, zo voelt het. Dus doe ik uiteindelijk bijna nooit mee.

(Ik moet hier wel bij vertellen, dat de titel van Evana anders is bedoeld. Zij bedoelde dat ze niet voor een groot modemerk wil ontwerpen. Ze wil haar ideeën en inspiratie inzetten voor haar eigen bedrijf en niet voor iemand anders zijn bedrijf.)

Maar ja, hoe ga je dan je geld verdienen?

Ik weet inmiddels heel goed wat ik niet wil, maar dat betekent niet dat ik weet wat ik wel wil. Ik kan me de woorden van één van mijn docenten nog zo goed herinneren. Zij zei met betrekking tot het vinden van betaalde opdrachten “Je moet de gebaande paden helemaal niet volgen. Dat past niet bij jou. Zorg dat je afwijkt, want dan ben je op je sterkst. Bedenk een manier om je projecten te tentoonstellen en dan zullen de opdrachten vanzelf komen”.

Op het moment dat dit gezegd werd, gaf het me rust. Nu geeft het me kracht om door te zetten. Dit is mijn motto geworden. De berg die je na de academie moet beklimmen lijkt soms zo hoog, dat ik niet goed weet hoe ik moet beginnen. Dan is het ‘makkelijk’ om juist de gebaande paden te volgen en eigenlijk jezelf kwijt te raken. Dus elke keer als ik het even niet meer weet, denk ik aan het gesprek met die docent. Zorg dat je afwijkt, want dan ben je op je sterkst.

 ABC_pers1ABC_pers3

Mijn eerste eigen pers. Wat is hij mooi he?

Het is me gelukt! Ik heb een trapdegel weten te bemachtigen. Ik ben zo blij, dat ik mijn eerste stap heb kunnen zetten naar een ‘atelier voor bijzonder drukwerk’. Het was een rib uit mijn lijf en een hele onderneming om hem te verhuizen vanuit Limburg. Hij weegt 600 kg en staat nu tijdelijk bij mijn ouders in de garage in Culemborg (zo’n anderhalf uur reizen van Zwolle). Zowel mijn atelier als mijn huis zijn op bovenverdiepingen, dus de pers kon niet mee naar Zwolle. Ik moet uitzoeken of ik in Zwolle wil blijven en dan kan ik opzoek naar een permanente plek voor mijn studio. Nu ga ik zorgen dat de pers drukklaar is en ermee experimenteren. Ik wil de pers ook gaan gebruiken voor juist commerciële opdrachten. Dit klinkt misschien tegenstrijdig met mijn verhaal hierboven, maar dat is het niet. Het is een goed voorbeeld van de afwegingen die ik moet maken. Zo maak ik liever geboorte- en trouwkaarten op mijn pers, dan dat ik een andere bijbaan heb die helemaal niet binnen mijn vakgebied valt. Ik vind het een leuke manier om mijn geld te verdienen, zodat ik daarnaast mijn vrije werk kan maken. Ik zie het nu als twee losse dingen, maar misschien hoeft dat het in de toekomst wel helemaal niet te zijn. Ik zie wel. Het begin is er in elk geval.

Als je meer over mij en mijn werk wilt weten, kijk dan op www.ilsemoelands.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *