GET FED art fair – Sophie de Vos

Sophie de Vos
ArtEZ – Fine Art (2015)

Terug in Arnhem.

Mijn afstudeerexpositie is vandaag op de dag af 11 maanden geleden. In het voormalige pand van ABN Amro vochten mijn klasgenoten en ik met houten platen, grijze verf en groene vloerbedekking. Er heerste stress en euforie; we waren er bijna. De eindstreep was in zicht.

Na die eindstreep vestigde ik me weer in Rotterdam, de stad waar ik opgegroeid ben en waar een bijbaantje als galerieassistente en een heerlijke woon-werkplek op me wachtten.

In de periode die volgde, heb ik me vooral gericht op het zoeken naar een podium voor mijn werk; eerst maar eens even die afstudeerserie de wereld in helpen, daarna zou er heus wel weer tijd komen om nieuw werk te maken. Dat podium bleek er gelukkig te zijn, ik heb een vol jaar achter de rug met exposities bij onder andere Rotterdam Contemporary Art Fair, Petit Galerie, Assembled by Root en Art Release. Tussendoor richtte ik in Rotterdam mijn eigen projectspace op, FLTR, waar ik elke zes weken een kleine solotentoonstelling maak met een jonge talentvolle kunstenaar.

sophie_2

Zonder daar heel erg bewust van te zijn vlogen de weken voorbij en in een scheet en een zucht was het ineens 11 maanden later, en nu zit ik 800 meter verder dan die oude ABN, in de voormalige bibliotheek van Arnhem. De laatste keer dat ik in dit pand was, was toen de lichting van ’14 afstudeerde. De renovatie van dit pand is volledig aan me voorbij gegaan. Blij verrast stap ik op de eerste dag van de opbouw een fantastische ruimte binnen: groot, licht en leeg. Geen vloerbedekking, geen ruis; een heerlijke plek voor een expositie, dat had de organisatie van Get Fed Art Fair goed gezien.

Die Get Fed Art Fair, dat is de reden dat ik hier weer ben. De uitnodiging kwam een tijd terug mijn mailbox in ‘bliepen’. Vleiend, maar ook confronterend. Vleiend, omdat er maar 25 kunstenaars uit Nederland en Duitsland meedoen en ik er daar één van mag zijn. Confronterend, omdat ik me ineens bewust word van het feit dat ik nauwelijks nieuw werk gemaakt heb in de tussentijd. Mijn zwarte gat bleek een beetje té goed gevuld; ik ben er gewoon niet aan toe gekomen. En een jaar na mijn afstuderen terugkomen in Arnhem met mijn afstudeerwerk? Dat voelt niet goed, dus dat gaan we mooi niet doen.

De uitnodiging voor deze beurs wekt een hoop op, het zorgt ervoor dat ik me ineens heel bewust ben van mijn vooruitgang als kunstenaar. Ik heb heel mooie exposities mogen maken in het afgelopen jaar, maar die houden een keer op als ik geen nieuw werk meer kan maken. En nieuw werk maken, heb ik daar eigenlijk wel tijd en focus voor? Niet echt, zo concludeer ik. Er moet iets veranderen, en liever vandaag dan morgen. Ik besluit minder te gaan werken bij de galerie en een aantal zijprojectjes even stop te zetten. Focus, focus, focus. En nu aan de slag.

sophie_1

Gelukkig hebben er een aantal plannetjes en invalshoeken al een aantal maanden kunnen pruttelen en weet ik precies wat ik wil maken. Nu is het moment daar om er gewoon eens tijd voor te maken en het daadwerkelijk te doen.

I walked down the hall and saw that Theresa was sitting next to a chair. This is always a bad sign. It’s a slippery slope, and it’s best to just sit in chairs, to eat when hungry, to sleep and rise and work. But we have all been there. Chairs are for people and you’re not sure if you are one.

Dit stukje tekst schreef ik een tijdje terug op een papiertje, het komt uit een boek met korte verhalen van Miranda July. Dit papiertje is van mijn nachtkastje verhuisd naar mijn bureau en van mijn bureau naar mijn prikbord en kan nu eindelijk gebruikt worden als startpunt voor een nieuwe serie.
Voor Get Fed maak ik uiteindelijk de fotoserie ‘No one belongs here more than you’ naar het gelijknamige boek met korte verhalen van Miranda July. Uit deze verhalen haal ik zinnen die me aanspreken en een bepaald beeld bij me oproepen, die beelden veroorzaken dan weer nieuwe beelden, die bij elkaar weer een heel nieuw verhaal kunnen vertellen. Het is dezelfde intuïtieve manier van werken als tijdens mijn afstuderen, maar dan eentje zonder eindstreep. Dit voelt als een serie die kan doorsijpelen en groeien, en zo een steeds uitgebreider en diverser verhaal vertelt. Nu alleen nog zorgen dat ik de tijd heb om hier ook echt aan verder te werken, dat moet te doen zijn. Toch..? Ja!

http://sophiedevos.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *