Ruben Tekelenburg – Huisblogger

Introductie

Ik ben klassiek pianist, op ontdekkingsreis in het muziekleven. Geen wekelijkse pianolessen meer, geen conservatorium meer om te studeren, geen stufi: vanaf nu sta ik helemaal op eigen benen. Ik heb 30 pianoleerlingen en geef concerten, maar ik ben ook van plan om zelf weer muziek te gaan schrijven en ik ontwikkel een eigen pianomethode. Welke kant wil ik op als musicus? Hoe ver kan ik komen als concertpianist? Hoe zorg ik voor financiële zekerheid? In deze 5 blogs lees je de ontwikkelingen van een vers afgestudeerde Master of Music.

Eerste blogpost: De eerste loodjes

Laat ik maar meteen bekennen: Ik heb nog nooit een blog geschreven. Dit is mijn eerste keer. Ik hou er eigenlijk niet zo van om het over mezelf te hebben. Je wil ook niet weten hoe lang ik over de alinea hierboven heb gedaan… Maar toen mij gevraagd werd om mijn weg naar ondernemerschap te delen, om zo als informatie- of inspiratiebron te fungeren voor anderen, was ik meer dan bereid om mijn angst opzij te zetten. Ik kan me namelijk nog heel goed herinneren dat ik me op het conservatorium wel eens heb afgevraagd of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Wat moet ik doen na mijn studie? Zou ik wel aan het werk kunnen? Kan ik wel op eigen benen staan in de muziek? Het had mij nuttig geleken als ik van iemand anders kon lezen hoe het hem of haar afging als ArtEZ-alumnus. Dat ik deze rol nu zelf mag aannemen vind ik een hele eer!

Dus ik ga een poging wagen om jullie op de hoogte te houden van mijn ontwikkelingen vanaf mijn afstuderen. En voorlopig kan ik zeggen dat het goed gaat! Mijn eindexamenconcert staat in zijn geheel op YouTube en op mijn website kan je opzoeken wie ik precies ben, daar wil ik niet teveel woorden aan vuil maken. De gedachte van deze blogs is om inzichtelijk te maken wat ik juist ná mijn eindexamen doe, welke vervolgstappen en keuzes ik neem. Dus bij deze!

Op woensdagavond 22 juni 2016 gaf ik mijn eindexamenconcert in theater Odeon in Zwolle, waarin ik 75 minuten lang het podium mocht bestijgen. Op deze avond had ik me het hele schooljaar voorbereid. Hiervoor had ik mezelf hele dagen op het conservatorium opgesloten en deze technisch moeilijke stukken ingestudeerd. Deze woensdag zou de kroon op mijn studie bij ArtEZ worden. En zo geschiedde: het concert ging goed (al kan het natuurlijk altijd beter) en ik mocht onder lovende woorden mijn diploma ontvangen. Bekijk een deel van het concert hier:

Ruben Tekelenburg 1

Na een fijne zomervakantie kon ik vanaf september weer beginnen met lesgeven. Dat is ondertussen alweer mijn zesde jaar: sinds het tweede jaar op het conservatorium geef ik pianoles. De laatste twee jaar van mijn studie heb ik steeds ongeveer 10 uur per week lesgegeven. Concreet betekende dat dat ik twee dagen van 1 tot 10 uur van huis was. In dit opzicht ben ik verrast hoe betrekkelijk makkelijk ik als conservatoriumstudent aan het werk kon: er zit totaal geen gat tussen mijn studie en het ‘echte’ leven daarna. Ik heb nooit hoeven solliciteren of bijbaantjes moeten zoeken die volledig buiten mijn vakgebied liggen. Hoeveel opleidingen kunnen je dat tegenwoordig nog beloven?

In de loop van mijn laatste studiejaar begon ik wel na te denken over hoeveel les ik zou moeten geven na mijn studie. Want ik wil wel financiële zekerheid, maar ik wil ook de tijd hebben om concerten te kunnen geven. Want dat is in de eerste plaats waarom ik het conservatorium heb gedaan: ik wil zelf spelen. Ik wil optreden, ik wil anderen laten horen hoe prachtig muziek is. Als je veel lesgeeft, heb je minder tijd om concerten te geven. Maar als je te weinig lesgeeft, wordt de druk op die concerten wel erg hoog.

Dus wat is een goede verhouding? Wil ik mezelf vastpinnen op lesgeven, of ga ik voor een spannend, maar onzeker concertleven?

Voorlopig heb ik bedacht dat ik drie dagen ga lesgeven. Daarmee houd ik denk ik genoeg tijd vrij om het concertleven in te duiken. Ik geef nu dus zo’n 15 uur pianoles aan veelal beginnende leerlingen, en ik merk dat ik dat steeds leuker begin te vinden. Ik ben dan ook een eigen pianomethode aan het ontwikkelen, waarin ik mijn eigen visie op muziek leren maken combineer met huidige, bestaande methodes. Ik ben het namelijk op veel vlakken niet eens met de populaire pianomethodes: ze zijn te eenzijdig opgezet en ik ben van mening dat muziektheorie op een andere manier aangeleerd zou moeten worden.

Mijn eigen methode pas ik al toe op een aantal leerlingen, en ik leer elke week weer meer over wat wel werkt en wat niet. Op basis van die ervaringen pas ik mijn methode aan. Zo hoop ik in de loop van de tijd een solide methode te ontwikkelen waar ik het zelf honderd procent mee eens ben.

Maar ondertussen loopt het als uitvoerend musicus ook goed: ik ben sowieso tot januari druk zat met studeren, optredens en repetities, en de agenda slibt snel dicht! Ik moet alleen gaan oppassen met wat ik wel en niet aanneem. Want helpt het begeleiden van amateurzangers mij verder? Ik vind het lastig om nee te verkopen, en ik ben al snel blij dat ik ergens voor gevraagd word. En als het ook nog eens netjes verdient, vind ik het al snel prima om te doen. Bovendien weet je vooraf niet wat zo’n opdracht je uiteindelijk kan opleveren…

Dus ik zou natuurlijk graag zo veel mogelijk concerten willen geven, maar ik wil dat wel op een manier doen die bij mijzelf past. Ik heb namelijk het gevoel dat ik een onafhankelijke, eigen kant op wil gaan als pianist. Ik wil weer gaan componeren en meer solomuziek instuderen. Er is zo veel prachtige pianomuziek die ik wil laten horen!

Blog%201%20van%205%3b%20De%20eerste%20loodjes

Ruben Tekelenburg met zijn vaste ensemble Trio Cantares.

Kortom: voorlopig heb ik genoeg te doen. Ik studeer veel, geef veel pianoles, heb voorlopig meer dan genoeg optredens en zat andere muzikale ideeën om mezelf van de straat te houden. De vraag is een beetje welke kant ik op zou willen. Welke positie wil ik als pianist innemen in de maatschappij? Ik hoop dat ik hier aankomende periode een visie over ga ontwikkelen. In december zal ik hier tijdens mijn 2e blog verder op ingaan. Jullie zullen dan ook lezen hoe me de eerste maanden als ondernemend pianist zijn afgegaan. Tot dan!

Tekening header is gemaakt door Nikki van Zanen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *