Rianne Stremmelaar – Huisblogger

Introductie

In januari 2016 ben ik afgestudeerd aan de opleiding Animation Design. Ik ben afgestudeerd met mijn film ‘Slinky’. Een 2D animatie over de relatie tussen mens en dier. Ik maak het liefste verhalen over dieren: Hoe wij als mens emoties projecteren of met dieren omgaan. Verhalen bedenken en daar een film over maken, dat is mijn passie. Net als mijn hondje Ollie, zij is ook mijn passie. Dat is een fijne combinatie want Ollie neemt mij mee naar buiten en daar krijg ik inspiratie van. Ollie en ik kijken graag naar andere mensen en dieren. Als er iets bijzonders gebeurd schrijf ik dat op, zo heb ik altijd ideeën voor een verhaal. Ik woon midden in het centrum van Zwolle. Daar werk ik ook. Dat is soms leuk, en soms niet. In de komende blogs ga ik daar alles over vertellen. O ja, en ik heb ook nog een bijbaantje… Naast animaties en Ollie ga ik ook graag longboarden, op reis, maak ik analoge foto’s, lees ik veel en houd ik van lekker eten.

Eerste blogpost

De tijd is voorbij gevlogen. Ik ben bijna jaar afgestudeerd en er is heel veel gebeurd.

Ik heb bijna een jaar gewerkt aan mijn afstudeerfilm Slinky. Dat lijkt misschien lang, maar animatie is een super intensief vak. De film gaat over het begrip ‘antropoformisme’ wat het vermenselijken van dieren inhoud. Je ziet dit veel bij de dieren in Dinsney films. Ik heb dit onderwerp doorgetrokken naar een situatie van mijzelf. In dit verhaal leg ik mijn eigen verknipte verstandshouding met mijn kat uit. Het katje heette Slinky, en ik was er van overtuigd dat ze mij niet aardig vond. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik mijn eigen emoties op haar projecteerde en zelf de verkeerde conclusies trok. Het was gewoon een buitenkat, en ik hield haar binnen. Dat zat haar dwars. Niks meer, niks minder. Toen ik vrijwilligerswerk deed bij een dierenopvang zei mijn baas dat ik haar niet zo moest vermenselijken. ‘Die kat moet gewoon de deur uit’ Was zijn reactie toen ik hem vertelde over de situatie. Ik vond het confronterend maar hij had wel gelijk. Nu woont ze op een boerderij in Duitsland, dat past beter bij haar.
Daarom besloot ik een verhaaltje te schrijven over alles wat Slinky en ik hadden meegemaakt. Hoe ze in mijn schoenen ging plassen, de zebravink doodmaakte, krolse geluiden in de badkamer maakte, en hoe ze eindeloos naar mij kon staren (boos –dacht ik). Dat verhaaltje veranderde door de jaren heen en is uitgelopen tot een filmpje van vijf minuten. Slinky was inmiddels een echt mensje geworden omdat ik meer nadruk wilde leggen op de projectie van het hoofdkarakter en de kijker.

slinkydesign

Karakterschetsen

Toen ik de film had afgemaakt voelde ik me ontzettend onzeker. Ik maak altijd persoonlijk werk en daardoor voel ik me soms kwetsbaar. Ik geef een stukje van mezelf weg in mijn films. Aan de andere kant kan ik niet anders. Het zijn mijn verhalen die ik wil vertellen en ik ben niet zo goed in fictie. Ik besloot mijn film in te zenden naar animatiefestivals in het buitenland. Niet in Nederland, want ik wilde niet dat bekenden hem zouden zien, dat vind ik gênant. Animatiefestivals zijn er in alle soorten en maten. Je moet een inschrijfformulier invullen met je film en als de jury hem leuk genoeg vind wordt hij gedraaid. Animatiefestivals zijn naast de gezelligheid ook erg belangrijk. Het is een laagdrempelige manier van netwerken en je leert makkelijk andere filmmakers kennen. Je kan prijzen verdienen en er lopen belangrijke mensen rond dus er is ook kans op nieuwe opdrachten.

foto20 Schermafbeelding 2016-11-04 om 13.39.17
Still Frames uit mijn afstudeerfilm: ‘Slinky’

Slinky’s verhaal is inmiddels al flink de wereld over gegaan. Ze draaide in Kroatië, Bali, Manchester, New Orleans, en over twee weken in Polen. In Kroatië ben ik zelf ook gaan kijken omdat ik werd gesponsord door het festival zelf. Dat was erg spannend en de andere filmmakers waren veel beter dan ik. (vond ik) Er kwamen veel leuke reacties uit het publiek en mensen vertelden over hun eigen ervaringen met hun kat. Het was blijkbaar een erg bekend fenomeen!

Summerschool bij Gobelins in Parijs

In Juli heb ik een Summerschool gedaan bij Gobelins in Parijs. Gobelins is een hele goeie opleiding waar je onder andere wordt gespecialiseerd in (karakter) animatie. Ik had het gevoel dat ik nog niet klaar was met leren en dat ik achterliep. Slinky is technisch niet zo heel sterk. Ik vind beweging erg lastig en kan ook niet ruimtelijk denken (laat staan tekenen). Ik leerde deze school kennen in het eerste jaar van de academie en toen ik hoorde van de Summerschool wist ik dat ik dat wilde doen. Ook omdat ik de sfeer op die school eens wilde ervaren.

Voordat ik aan de school begon moest ik een intake doen. Daarin moest ik vertellen waarom ik naar de school toe wilde gaan, wat mijn verwachtingen waren, ervaring, sterke en zwakke punten en ik moest mijn werk opsturen. Na twee weken kreeg ik een email dat ik was aangenomen.

De cursus kostte 2900 Euro. Daarin zaten twee weken les, het verblijf op de campus, tramkaartjes en lunch. Ik heb een deel cadeau gekregen van mijn ouders voor het afstuderen, en verder zelf nog gespaard. De CIUP (Cité internationale Universiyaire de Paris) lag op een half uur reizen met de tram van de school af. We verbleven met de hele klas in de Campus. Iedereen had een eigen kamertje en de keuken deelde we. Zo aten we elke avond samen en dat was erg gezellig!

mifacadenord
CIUP Paris – de campus waar wij verbleven

De lessen op Gobelins waren heel anders dan die op Artez. We moesten acteren voor een spiegel, communiceren door oogcontact, elkaar filmen, heupdansen, tikkertje spelen, en de lessen duurde zo’n tien uur per dag. We kregen les van de beste animatoren en het was nooit goed genoeg. Dat was heel frustrerend want dan moest alles overnieuw.

We maakten animaties van bestaande karakters. Ik moest Sawyer tekenen uit de film ‘Cat’s don’t dance’ Dat was onwijs moeilijk. We kregen modelsheets en moesten het karakter zo vaak mogelijk tekenen tot je het zonder voorbeeld kon. We hadden niet heel veel tijd en uiteindelijk werd mijn versie van Sawyer een soort zusje van het echte karakter. Dat kwam gelukkig vaker voor.

Eerst moest ik de scene zelf acteren en filmen, daarna kon ik die beweging als referentie gebruiken. Als ik nu kijk naar animatiefilms zie ik veel terugkoppeling naar de lessen. De karakters hebben natuurlijke bewegingen en uitdrukkingen, en alle emotie zit in de ogen en de lichaamstaal. Een goed karakter kan namelijk ook communiceren zonder dialoog.

SawyerMS02 Schermafbeelding 2016-11-04 om 14.28.31
Modelsheet Sawyer en mijn versie van acterende Sawyer

Na Gobelins was ik klaar voor het ondernemerschap en ben ik begonnen aan mijn eerste animatieklussen, daar vertel ik de volgende keer meer over.

In de tussentijd heb ik altijd mijn bijbaantje in de horeca gehouden. Soms was dat heel zwaar naast animatieklussen maar in tijden dat ik geen animatiewerk heb ben ik blij dat ik ergens op kan terugvallen. Ondernemen is voor mij nog té onzeker (en zwaar) om me volledig op te durven storten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *