Mart van Berckel – huisblogger update 2

Mijn vorige blog is nu ongeveer twee maanden geleden. Dat kan ik me bijna niet voorstellen, want het voelt als veel langer. Als je niet meer op een opleiding zit, kan er in twee maanden ineens heel erg veel veranderen. Zeker op gebied van werk en ondernemerschap. Ondernemerschap betekent voor mij eigenlijk het scheppen van de randvoorwaarden om mijn werk te kunnen doen. Financiering vinden, contacten leggen, planningen maken: het leidt er allemaal toe dat ik uiteindelijk de repetitievloer op kan gaan – en dat is wat ik het liefste doe.

Subsidie aanvraag

Woensdag 7 december was een hele spannende dag voor mij, die heel goed heeft uitgepakt. Samen met Kameroperahuis (productiehuis voor muziektheater in Zwolle) heb ik een subsidieaanvraag ingediend bij het Fonds Podiumkunsten. Het was voor de regeling ‘Nieuwe Makers’, die speciaal is bedoeld voor jonge theatermakers die gericht en specifiek aan hun ontwikkeling willen werken. Je draagt dan, samen met een professionele instantie, een plan aan waarin je beschrijft wat je de komende twee jaar wil ontwikkelen en hoe je dat gaat doen. Daarbij hoort niet alleen het maken van voorstellingen, maar ook stages, masterclasses en assistentschappen.

Foto%201

Onze aanvraag is gehonoreerd dus dat wil zeggen dat ik de komende twee jaar mijn plannen mag gaan realiseren! Het aanvraagproces bestond uit meerdere rondes waarbij we zowel schriftelijk als in een gesprek onze plannen toelichtten en verantwoordden. Op het moment dat het Fonds Podiumkunsten vervolgens de subsidie toekent, spreekt het daarmee vertrouwen uit in de plannen. Nu moet dat vertrouwen waargemaakt worden en dat geeft een groot gevoel van verantwoordelijkheid.

Het hele proces van de subsidie aanvragen was een rocky road, met veel enthousiasme en energie voor nieuwe plannen, maar ook met keihard werken. Hier uit heb ik drie grote lessen getrokken

1.Tijd nemen

Office girl standing on white background and holding clock numbers flying off.

Het aanvraagproces heeft, vanaf het allereerste idee tot aan de toekenning, één heel jaar geduurd. Goede ideeën hebben tijd nodig om te rijpen. Al die existentiële vragen over mijn makerschap en ontwikkeling kon ik niet in één week tijd beantwoorden. Ik heb het nodig gehad om daar veel over te praten en na te denken – en vervolgens in alle rust mijn inzichten in helder te formuleren en te ordenen. Geduldig zijn is geen overbodige luxe en het is ook geen verkapte luiheid. Gras gaat niet per se sneller groeien als je eraan trekt.

2. Hulp vragen

Foto%203

Ik had nog nooit een aanvraag geschreven dus ik had ook geen idee hoe dat werkte. Maar wonder boven wonder, zelfs na je afstuderen kun je nog dingen leren! Er zijn altijd mensen die meer weten en die graag hun expertise delen. Tijdens het schrijven hebben minstens tien kritische lezers met mij meegekeken. Hulp vragen kost niks en bovendien is het voor anderen vaak leuk om hulp te geven.

3. Eerlijk zijn

Colleagues celebrate success by having a party and smile at camerain the office

Soms wordt er gezegd dat subsidie aanvragen een trucje is dat je goed onder de knie moet hebben – en dan komt het geld wel binnen rollen. Ik denk niet dat klopt. Iedereen kan leren om politiek correct en sociaal gewenst een aanvraag te schrijven, maar bovenal moet het toch echt uit je tenen komen, anders krijg je nooit geloofwaardig op papier. In het gesprek dat we met de commissie hadden, werd mij het vuur aan de schenen gelegd. Ook dat heb ik, denk ik, ‘overleefd’ door eerlijk vanuit mijn gevoel te praten. Dus ook door te zeggen dat ik de vraag niet snapte. Of het even niet wist.

Regisseren op projectbasis 

Daarnaast ben ik de afgelopen maanden veel bezig geweest met het voorbereiden van de projecten die eraan komen: concepten uitwerken, brainstormen met vormgevers en componisten, spelers benaderen… Daarnaast heb ik voor Kameroperahuis een aantal opdrachten gedaan: ik heb eindregie gedaan van een korte voorstelling en heb gastles gegeven op de afdeling klassieke muziek aan het conservatorium in Zwolle.

Ook heb ik voor Wintertuin, literair productiehuis in Nijmegen, gewerkt. Ik mocht de regie doen voor ‘Van wie is dit verhaal?’, een performance van Helena Hogenkamp, die zelf de tekst schreef. We maakten de performance speciaal voor het Wintertuin Festival, op locatie in de loading dock van Doornoosje. Met het proces, de samenwerking en het eindresultaat was ik erg blij. Ik had het gevoel weer iets nieuws geleerd te hebben. Het is fijn en geruststellend om te ervaren dat je leerproces na het afstuderen nog lang niet stopt. Deze regie vroeg namelijk nieuwe, andere focus van mij: werken vanuit voordracht, nauwkeurigheid tegenover de tekst en werken op locatie. Zoals je op deze foto kunt zien was het een imposante ruimte met een aura dat je echt niet zo snel in een theaterzaal vindt.

Foto%205Credits foto: Studio Schulte Schultz Fotografie

Kortom:
Er gebeurt dus van alles door elkaar. De uitdaging is om te blijven focussen. Met het afgestudeerd zijn komt ook een gevoel van druk: dat het nú moet gaan gebeuren. Voor ik het weet neem ik alle opdrachten aan en doe ik alles tegelijk. Dat is vervolgens helemaal niet zo efficiënt, en levert het vooral onrust op. Het is voor mij soms nog een vage grens tussen ‘hard werken’ en ‘te hard werken’.

De afgelopen maanden heb ik ook in een winkel gestaan om rond te kunnen komen. Daar schaam ik me natuurlijk niet voor want het was het is super leuk om te doen. Nu de subsidie toegekend is, kan ik dat baantje eigenlijk opzeggen. Toch wil ik er niet helemaal mee stoppen. Alleen maar bezig zijn met theater is namelijk ook gevaarlijk. Omdat het werk én passie én een levensroeping is, kan het ook al mijn energie en relativeringsvermogen opslokken. Dan lijkt het me heel fijn en gezond om af en toe kleding te verkopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *