Mart van Berckel – Huisblogger Update 4

Ongeveer een jaar geleden begon ik met de repetities voor mijn afstudeervoorstelling. Nu ben ik, voor het eerst sinds die tijd, weer terug in de repetitieruimte om mijn eerste volledige voorstelling te regisseren!

‘Before I Die’ wordt een driftige en koortsachtige muziektheatervoorstelling over liefde, doodgaan en opoffering – gebaseerd op de klassieke opera’s Norma en Madame Butterfly. Twee zangeressen, één acteur en zes vrouwelijke muzikanten vertellen het verhaal van ex-geliefden die zichzelf opofferden voor de ander, en na hun dood geplaagd worden door woede, wraak en spijt – en dat alles in een vervreemdende, David Lynch-achtige setting. De première is op 15 mei op de Rotterdamse Operadagen.

De voorstelling is een coproductie tussen Kameroperahuis en I Solisti del Vento, een muziekensemble uit Antwerpen. De repetities vinden plaats in Antwerpen dus ik heb het geluk om zes weken in één van mijn lievelingssteden te mogen zijn. Het wonen en werken in een andere stad creëert een hele prettige bubbel waarin ik me volledig kan focussen op de voorstelling.

Overigens was het een grote overgang: een week nadat mijn regieassistentie bij De Nationale Opera voorbij was, pakte ik mijn koffer om naar Antwerpen te gaan. Het bekende ‘zwarte gat’ na een productie was bij mij snel weer gevuld. Dat vind ik ook zo wonderlijk aan het werken in theater: het is een constante rit van hoogtepunt naar hoogtepunt. Na iedere première start er weer een nieuw repetitieproces, helemaal vanaf nul, en wordt er in zes weken weer naar een nieuw hoogtepunt gebouwd. Die vluchtigheid is aan de ene kant euforisch, maar ook een beetje pijnlijk.

Het maakproces van ‘Before I Die’ is nauwelijks te vergelijken met mijn afstudeervoorstelling. Het charmante van het afstuderen was natuurlijk dat we alles zelf deden: we bewerkten zelf tekst en muziek, we maakten provisorische planningen, bouwden zelf het decor, we reden zelf het busje, en soms stonden we zelfs de lampen te stellen. Voor deze voorstelling is het team veel groter en wordt dit mij allemaal uit handen genomen, door mensen die daar gelukkig ook veel beter in zijn. Ik moet er erg aan wennen om niet zelf bij al die stappen betrokken te zijn, maar het geeft uiteraard ruimte om volledig de diepte in te gaan met het regisseren en het komt de professionaliteit ten goede. Bovendien is ‘Before I Die’ een productie op grotere schaal (bijvoorbeeld qua cast, decor en speellijst), dus zou het onmogelijk zijn voor mij om me overal mee bezig te houden…

Het creatieve (repetitie)proces is voor mij constant balanceren tussen wel en niet weten wat ik precies aan het doen ben. Ik begin met een uitgedacht concept, een helder beeld van waar ik naar toe wil. Maar onderweg ga ik volledig op in het repeteren en neemt mijn intuïtie het vaak over – en daar ontdek ik vaak de spannendste dingen. Des te belangrijker is het wel, merk ik, om goed te blijven reflecteren op wat ik aan het doen en maken ben. Daarvoor zijn mijn mentoren en coaches onmisbaar. Ik kan het iedereen aanraden, in welke discipline je ook werkt: verzamel professionals om je heen die heel goed zijn in wat ze doen, die hun ervaring en kennis met je delen, die dwars door je heen kijken, die snappen wat je wil bereiken en ook precies snappen waarom dat soms wel, soms niet lukt.

Al met al zijn het hele fijne en intensieve weken. Een tijdje terug ben ik de documentaire ‘Dries’, over de Antwerpse ontwerper Dries van Noten, gaan zien: het is een prachtig portret van een extreem succesvolle, integere, bescheiden en toegewijde kunstenaar. Op een bepaald moment in de film zei hij iets heel erg moois, ik weet niet meer precies in welke woorden, maar in mijn herinnering was het zoiets: alles wat je met passie doet, wordt ook een beetje een obsessie. Hoewel die uitspraak simpel is, misschien zelfs een open deur, is het voor mij veelomvattend. Ineens begreep ik beter waarom ik ’s ochtends bij het opstaan als eerste aan de voorstelling denk, waarom ik er na de repetitie ook nog de hele avond mee bezig ben, en waarom ik er soms zelfs over droom. Dat obsessieve bezig zijn met je werk (of dat nou regisseur, ontwerper of dierenarts is), is eigenlijk alleen maar een uiting van liefde en passie voor dat vak.

Link: https://www.operadagenrotterdam.nl/programma/voorstellingen/before-i-die

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *