Ruben Tekelenburg – Huisblogger update 4

Dit is alweer mijn vierde blogpost over het reilen en zeilen van een afgestudeerd klassiek musicus! De afgelopen drie blogs heb ik al veel verteld over wat ik doe, en eigenlijk doe ik nog steeds hetzelfde: ik geef pianoles en ik geef concerten. Pianoles is een stabiel gegeven waar ik van kan rondkomen, en ik vul het aan met concerten en projecten. Ik probeer grip te krijgen op wat ik als klassiek pianist aanneem, en dat vind ik nog erg lastig. Maar ik doe mijn best en ik heb het er heel druk mee! In deze blog lees je met wat voor muzikale zaken ik nu bezig ben, en hoe mijn visie op het muzikantschap gaandeweg verandert.

De periode april t/m begin juli zit voor mij weer bomvol met nieuwe projecten. In mijn tweede blog schreef ik al dat ik een intensieve periode achter de rug had; daar zit ik nu opnieuw middenin. Ik begeleid onder andere twee eindexamens, doe mee aan twee concoursen, geef twee soloconcerten, speel samen met een koor, begeleid weer een groot aantal zangleerlingen, werk samen met een bariton en ik doe nog wat kleinere projecten.

Het is bij elkaar erg veel en ik sta onder behoorlijke tijdsdruk, maar het is te overzien. Ik moet in korte tijd veel muziek instuderen. Ik probeer alle tijd die ik heb goed te benutten, al lukt dat niet altijd. Maar de ervaring leert dat het allemaal goed komt en dat ik achteraf weer kan terugblikken op een aantal succesvolle optredens!

Het Horizonkwartet

Een van die succesvolle optredens is Horizon. Op 9 april speelde ik samen met drie andere pianisten het 2,5 uur durende werk Horizon van Simeon ten Holt tijdens het World Minimal Music Festival in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. Vier vleugels stonden verspreid over de ruimte (sommige stonden 25m van elkaar af) en het publiek kon zich daarbinnen vrij bewegen, op zoek naar intrigerende Horizonklanken. Dit concert, maar ook de samenwerking met deze drie fantastische musici vond ik fantastisch! De voorbereidingen voor dit optreden heb ik geen enkel moment als verplicht, stressvol of zakelijk ervaren.

In een van mijn eerdere blogs schreef ik al dat ik aan het nadenken ben over wat ik wil in de muziek. Het succesverhaal van Horizon bewijst voor mijzelf dat ik het enorm belangrijk vind dat je je omringt met mensen waar je je goed bij voelt. Dat je zaken doet met mensen die dezelfde ambities hebben als jij. Maar het is ook belangrijk dat iedereen verschillende capaciteiten heeft, zodat je elkaar kan aanvullen. Ik merkte dat dat bij Horizon het geval was. Er was sprake van een natuurlijke, positieve en productieve samenwerking, met een prachtig concert als gevolg!

Applaus na het Horizonconcert in het Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam

Maar nog steeds blijft de vraag: wat is mijn ambitie eigenlijk, waar doe ik het voor? Voor elk concert wil je de muziek die je speelt zo oprecht en intens mogelijk uitdragen. Je wil elke keer alles geven, een indruk achterlaten op de luisteraar. Mijn eindexamen van de master was een hoogtepunt, maar  vreemd genoeg denk ik te merken dat ik het steeds lastiger begin te vinden om die expressie op te brengen. Hoe komt dat? Expressief spelen is voor mij nooit eerder een probleem geweest. Ligt het aan het feit dat ik erg druk ben, of moet ik het misschien bij mezelf zoeken?

Door de drukte heb ik inderdaad het gevoel dat ik me niet 100% kan storten op alle muziek die ik moet spelen, en er spelen volgens mij wel meer zaken mee. Zo heb ik op het conservatorium zes jaar lang op prachtige vleugels mogen studeren, maar nu studeer ik thuis, in een flat, op een piano met silent systeem. Ter vergelijking: dat voelt ongeveer alsof ik met een op 100 km/h begrensde Fiat Panda op de snelweg moet rijden, terwijl ik gewend ben aan luxe Ferrari’s waarmee ik met gemak 150 km/h kan sjezen.

Ook denk ik dat het wegvallen van de pianolessen zeker invloed heeft. Ik heb twintig jaar lang elke week pianoles gehad, elke week kritische feedback gekregen over hoe ik beter kan spelen. Nu moet ik het helemaal zelf doen; er is een externe inspiratiebron weggevallen.

En misschien kan het zijn dat 20 jaar muziek maken ervoor heeft gezorgd dat ik muziek anders ben gaan ervaren en beleven. Vroeger kon ik mijn hart kwijt bij muziek van Einaudi en moest ik niks hebben van bijvoorbeeld Stravinsky. Nu is dat behoorlijk veranderd en ben ik gewend geraakt aan klanken en stijlen waar ik vroeger niet tegen kon.

Dus je zou denken: Ruben, doe dan wat minder projecten, koop een betere piano, ga weer lessen nemen en speel de muziek die je raakt! Ik geloof zeker dat dat zou helpen (al is het makkelijker gezegd dan gedaan), maar zoals ik eerder al schreef is de reden dat ik muziek maak puur persoonlijk: ik vind het gewoon fantastisch om mooie muziek te spelen. Daar heb ik eigenlijk geen concert voor nodig. Concerten geven blijft ook altijd stressvol: je staat onder druk, je moet op dat ene moment op de top van je capaciteiten presteren terwijl er een heleboel mensen naar je kijken. Hetzelfde geldt tot op zekere hoogte ook voor pianolessen. Ik heb nu ook nog geen behoefte om weer les te nemen. Het voelt nu gewoon alsof ik te weinig tijd heb om vanuit mijn persoonlijke drang muziek te maken. Daarom probeer ik ook grip te krijgen op welke projecten ik aanneem: ik wil wat speelruimte overhouden, maar die ruimte heb ik nu niet.

Conclusie: volgend schooljaar wil ik het denk ik heel anders aanpakken. Tot op heden zegde ik bijna alles toe, tenzij het qua planning helemaal niet uitkwam. Nu wil ik het gaan omdraaien en in principe nee verkopen. Ik wil liever dat ik me 100% kan inzetten voor wat minder projecten. Een lastige opgave, maar zo hoop ik nog meer de kant op te gaan die ik zou willen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *