Mart van Berckel – Huisblogger laatste update

Als ik denk aan het feit dat ik nu één jaar ben afgestudeerd, komt er vooral een groot ‘Huh?’ bij me op. En na die verwondering komen dan vooral allemaal clichés: een jaar vliegt zo voorbij, en toch, ja toch, lijkt het als de dag van gisteren, wat gaat de tijd toch snel, wat gebeurt er veel in een jaar…

Extra bijzonder is het dat we PLAY MAIDS, de voorstelling waarmee ik met mijn twee klasgenoten Anne en Robin afstudeerde, op dit moment hernemen. Ik ben er nog steeds erg trots op en heb heel veel plezier in het hernemen. Precies een jaar geleden speelden we ermee in Hamburg, Arnhem en Amsterdam. En nu weer in Arnhem, Amsterdam, Bremen en Zwolle. Zo’n herneming is een soort ijkpunt: de voorstelling verandert niet (die wordt hooguit aangescherpt), maar alles daaromheen is anders.

Scènefoto Before I Die – Erik Franssen

In mei ging mijn eerste echte eigen voorstelling ‘Before I Die’ in première op de Rotterdamse Operadagen. Het was een vuurdoop, een grote productie met twee zangeressen, één acteur en zes musici. Ik heb heel fijn kunnen werken met de cast en het team en ik was erg trots op de voorstelling. Het was ontzettend bijzonder om op een belangrijk festival als de Operadagen mijn werk te presenteren. Het maakproces was leerzaam op alle fronten: niet alleen vakmatig, maar ook persoonlijk. Ik heb veel ontdekt over hoe ik wil zijn als regisseur, hoe ik wil samenwerken en hoe ik me wil verhouden tot mijn werk en mijn collega’s.

De première van deze voorstelling was bijna vier weken geleden. Daarna ineens weer overleven zonder de dagelijkse structuur van een repetitieproces, is wel omschakelen. Ineens lopen er weer allerlei projecten lopen door elkaar: de voorbereiding van twee nieuwe producties, de herneming van PLAY MAIDS, een regie voor een concertante voorstelling in België, het geven van een workshop… Het liefst doe ik alles, en ook alles tegelijk. In praktijk lukt dat soms – maar een tijdje terug moest ik helaas nee zeggen op een aanbod voor komend seizoen, omdat ik al een ander project had staan. Toen bleek dus dat ‘alles tegelijk’ niet altijd mogelijk is.  Ik baalde ervan, totdat ik me bedacht dat het natuurlijk vooral een luxeprobleem is!

Scènefoto Before I Die – Erik Franssen

Tijdens mijn opleiding, en ook daarna, kreeg ik altijd dezelfde adviezen. Volhouden. Geduld hebben. Hard werken. Op tijd komen. Een netwerk opbouwen. Uitnodigingen sturen. Hulp vragen. Specifiek zijn. Een netwerk onderhouden. Nog harder werken. Koffie drinken. Nog meer geduld hebben. Positief blijven. Aardig zijn. Allemaal dingen die op het eerste gezicht niet zo sexy klinken en al helemaal niet klinken naar ‘kunst maken’. Toch zijn ook die cliché-adviezen heel erg waar en belangrijk, merk ik nu. In de repetitieruimte, in de theaterzaal, of aan de brainstormtafel is het creativiteit alom – maar alles daarbuiten is keiharde business.

Ik heb in mijn eerste afgestudeerde jaar geen enkele reden gehad om te klagen. Ik heb heel veel ruimte gehad om te ontwikkelen, uit te proberen, af te kijken, te presteren, te ontdekken, te bevragen, te onderzoeken en te zien. Binnen het nieuwe makers-traject bij Kameroperahuis en Generale Oost voel ik me heel erg gesteund in de dingen die ik wil doen.

Scènefoto Before I Die – Erik Franssen

Nu komt er een nieuwe lichting afgestudeerden aan. Dat is ook een vreemd idee, want het voelt alsof ik zelf nog maar net kom kijken. Ik gun het alle afstudeerders om heel trots te zijn op hun eindwerk en vol goede moed het werkveld in te gaan. Ik vind het daarbuiten eigenlijk nóg veel leuker dan op school. Er zijn meer collega’s en meer wegen om in te slaan. Er is meer belang en meer publiek. Je leert meer. En er is eigenlijk niet zo veel reden om bang te zijn.

Sinds ik vijf jaar geleden aan mijn opleiding begon, heb ik nooit langer dan twee weken écht vakantie gehad zonder schoolwerk of bijbaantje. Dat moet nu anders. Ik ga deze zomer een maand op vakantie, ver weg, en helemaal alleen, want (let op, daar komt nog een cliché!) hard werk moet beloond worden. Momenten van reflectie zijn minstens zo belangrijk. Ik heb zin om rustig de balans op te maken, en weer even alles te kunnen relativeren. Het is theater en het is het belangrijkste op de hele wereld – maar het moet tenslotte ook gewoon leuk blijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *