Simone de Kinderen – Huisblogger laatste update

Einde van een nieuw begin

Hier is het dan: mijn laatste blogpost alweer. Hoewel de dagen tijdens mijn artist-in-residence soms voorbij kropen, lijkt de tijd een loopje met me te nemen. Want met dit laatste verhaal, komt ook bijna mijn artist-in-residence ten einde.

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik afstudeerde. Het was het begin van het leven na de academie en 2017 het begin van mijn artist-in-residence en ondernemerschap.

Er startte een verhaal waarin ik zowel letterlijk als figuurlijk naar binnen ging. Daar binnen de dikke kasteelmuren, ging ik nog verder naar binnen met al mijn vragen, twijfels, ideeën en overpeinzingen. Om stukje voor stukje ieder muurtje dat ik in de academie had opgebouwd steen voor steen af te breken.

Muurtjes waarop ik duidelijk had geschreven wie ik was als kunstenaar, wat ik kunst voor mij betekende, waar mijn eigen werk over ging en waar ik heen wilde. Een identiteitscrisis wil ik het niet noemen, maar een omslagpunt is het zeker geweest.

Muurtjes met daarop verwachtingen van anderen maakte ik met de grond gelijk. Ik wil alleen datgene doen wat daadwerkelijk vanuit mezelf komt, vanuit mijn passie, mijn motivatie, mijn eigen urgentie.

Dus nu sta ik hier. Bijna klaar om uit te vliegen. Helemaal opengebroken. Een leeg vel papier. Een zwart beeld, een camera op stand-by. Klaar om de sluiterknop weer in te drukken. Om de lens te openen en via de zoeker mijn wereld waar te nemen, op te nemen en deze interpretatie te vormen tot een verhaal om terug te geven aan de wereld.

Grote opdrachten… – making-off ‘Hof van HolLandArt’ project

In mijn ondernemerschap had ik beginnersgeluk. Met de start van mijn eigen onderneming haalde ik meteen een mooie, grote opdracht binnen. Maar ook deze gaat zeker niet zonder slag of stoot en ben ik zowel de voor- als de nadelen van het ondernemerschap tegengekomen. Het is heerlijk om je eigen tijd in te kunnen delen. Om een mate van vrijheid te ervaren in de keuzes die je maakt of je een opdracht wel of niet aanneemt. Als ondernemer ben je echter wel afhankelijk van je opdrachtgevers en heb je weinig rechtelijke grond om op te staan. Mijn ervaring leert dat wanneer jij je flexibel opstelt, het meestal wel goed komt.

Het afwisselen van grote opdrachten met kleine opdrachten geeft dynamiek, luchtigheid en zorgt ervoor dat je jouw eigen plezier bewaart. Soms is het ook goed om nee te durven zeggen. Overal waar je een nee op zegt, ontstaat ergens anders een ja. Bijvoorbeeld wanneer je ‘nee’ zegt tegen een opdracht, om aan je eigen autonome werk te kunnen werken. Dit kan betekenen dat je bepaalde belangrijke inkomsten mist, maar denk als ondernemer in de mogelijkheden en de oplossingen, niet in de problemen.

… afgewisseld met kleinere opdrachten … – documentatie van de performance ‘Half-Staff’ van kunstenaar Yiannis Pappas

Nu ik tegen het einde van dit verhaal aan loop stel ik mijzelf de vraag of ik dingen anders had moeten aanpakken, andere keuzes had moeten maken.  Niet omdat ik ergens spijt van heb, of mijzelf schuldig voel, maar om te leren welke lessen ik meeneem naar het nieuwe verhaal, het nieuwe begin.

Eén laatste muur om af te breken is deze lessen met jullie te delen en dat voelt héél erg opengebroken. Het liefste delen we met elkaar wat er allemaal wel niet goed gaat, hoe fantastisch we alles wel niet ervaren. Het zijn juist onze fouten of de dingen waar we niet tevreden over zijn waar we van kunnen leren én waar we van elkaar kunnen leren.

 … en eigen initiatieven – documentatie ‘Nonviolent Communication Workshop’ met Jeyanthy Siva

Zo vlak na je afstuderen kom je behoorlijk voor wat keuzes te staan. Wil je in de stad blijven wonen waar je gestudeerd hebt? Hoe ga je voor je eigen levensonderhoud zorgen? Wil je hard werken aan succes of juist er een jaartje tussen uit? Waarbij vragen komen als: ‘Wat dan? Hoe dan? Waar dan? Met wie dan?’ etc.

Mijn keuzes van het afgelopen jaar hebben mij veel geleerd, of deze nu wel of niet voordelig hebben uitgepakt – wat natuurlijk slechts een kwestie is van perspectief.

Ik heb keuzes gemaakt om dingen wel te doen en om ze niet te doen. Ik heb de keuze gemaakt om een artist-in-residence te gaan doen i.p.v. te gaan reizen. Ik heb een keuze gemaakt om een grote opdracht aan te nemen i.p.v. mij volledig op mijn autonome werk te richten. Ik heb de keuze gemaakt om verwachtingen van anderen, van Simone als kunstenares, los te laten en mij volledig op mijn proces van Simone als mens te storten. Ik heb de keuze gemaakt om veel over een nieuw autonoom project na te denken, te lezen en inspiratie te zoeken én ik heb de keuze gemaakt om er nog niet volledig aan te beginnen.

Ik heb de keuze gemaakt om alle ideeën en conditioneringen die ik in 4 jaar academie over mijzelf als kunstenaar en kunst in algemene zin had opgebouwd af te breken. Ik heb de keuze gemaakt om mijzelf een spiegel voor te houden én ik heb de keuze gemaakt om er soms niet in te kijken wanneer anderen dit deden. En nu maak ik de keuze om mij er niet schuldig over te voelen, mij er niet voor te schamen en kies ik ervoor om het met jullie te delen.

Er is namelijk maar één ding waar ik spijt van heb en dat is dat ik mijzelf op de academie niet heb leren falen. Alles moest goed zijn, perfect zijn, van te voren kloppen. Angst om niet aan iets te beginnen omdat het misschien niet goed genoeg zou zijn. Maar nu kies ik ervoor om met het einde van dit verhaal een nieuw begin te maken. Een nieuw begin van iets dat misschien wel eens goed genoeg zou kunnen zijn.

Het einde van een nieuw begin: een nieuw begin, een nieuw logo voor mijn onderneming

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *