Ondernemer van de maand – Boudewijn Koops

Introductie Boudewijn Koops

Boudewijn Sebastiaan Alexander Hendrikus Koops, zo heet ik, maar zo noemt niemand me. Zoon van een theologe (Rooms-Katholiek) en van een dirigent/kerkorganist (Nederlands Hervormd). De oudste van zes kinderen, één broertje en vier zusjes, allen uit één huwelijk. Geboren op 27 februari 1985 te Enschede. Dat zegt mijn paspoort. Ik ben opgegroeid in Ootmarsum (Twente). Dat hoor ik, vooral met een borrel op. Als ik de Peperbus zie, ben ik thuis. In Zwolle, daar woon ik. Ik werk als acteur, theatermaker en presentator. Dat doe ik onder de naam NOABER Producties. Ik ben trouwens ook een geweldige voetballer, dat lieg ik. Je kan niet alles, dat snap ik.

Een rol in ‘Van jonge leu en oale groond’, de tv-serie van Herman Finkers, daar begon het mee. Na twee seizoenen wist ik waar m’n hart sneller van ging kloppen. Ik besloot mijn droom waar te maken: mijn baan als jongerenwerker hing ik aan de wilgen en ik ging theater studeren. Aan ArtEZ in Zwolle. Tijdens mijn studie bleef ik op de planken staan. Werken en een theaterstudie, dat is een moeilijke combi, zeiden mijn docenten. Maar geen onmogelijke, zei ik.

In mijn derde studiejaar gaf Sjoerd Wagenaar, artistiek leider van het eigenzinnige locatietheatergezelschap De PeerGrouP, me de kans om bij het gezelschap te komen werken. Een fantastische mogelijkheid om als acteur en theatermaker te ontwikkelen. Ik werkte drie jaar voor De PeerGrouP, voornamelijk in grote projecten in Noord-Nederland, maar ook verscheidene keren in het buitenland samen met The National Theatre of Wales. Bij De PeerGrouP leerde ik dat verbinding, artisticiteit, kennis en betrokkenheid het allerbelangrijkst zijn om community-theater te maken. Die ervaring is nog altijd een belangrijke basis voor de manier waarop ik vandaag mijn vak uitoefen.

Gouden kansen en klussen

In juni 2015 richtte Corien Feikens het Zwolse theatergezelschap TEN Producties op. Ik was er vanaf dat moment bij betrokken. Wederom een gouden kans, want samen met een vriend en collega, Jules van Rijn, schreef, maakte en speelde ik hier de voorstelling Boys don’t cry. Deze ging in september 2015 in première. De voorstelling werd door de Theaterkrant met vijf sterren bekroond. Dat betekende landelijke aandacht. Het gevoel dat je eigen werk gewaardeerd wordt, is onbeschrijfelijk! Een van de mooiste momenten uit mijn leven.

Naast mijn theaterwerk geef ik af en toe workshops, speel ik in commercials (o.a. Heineken en Samsung) en werk ik veel als presentator. Zo kunnen mensen mij kennen van Het Stadsfestival Zwolle, De Bruisweken, Bevrijdingsfestival Zwolle, Club Cele en voor Poppodium Hedon presenteer ik het tv-format Hedonair. Elke presentatieklus is anders. De ene dag ben ik de host op een festival, de andere dag een ‘serieuze’ dagvoorzitter op een congres. Een van de hoogtepunten was in 2015: ik mocht gastheer zijn van 200 jaar Koninkrijk. En een jaar later stond ik als presentator op het Zwolse Koninklijk Podium tijdens Koningsdag 2016. Afgelopen maand was ik de presentator van de Internationale Hanze Dagen in Kampen. Wat een prachtig evenement. Ik ben echt gaan houden van het vak presenteren. Het past bij wie ik ben.

Idealen en drijfveren

Mijn bedrijf heet NOABER producties. Woon je in Twente, Drenthe of Groningen dan ken je de woorden ‘noaber’ en ‘noaberschap’ ongetwijfeld. Niet? Dan leg ik het graag even uit. Een noaber is je ‘noaste’ en letterlijk ook: je buur. Je naaste dus. Iemand waar je wat voor doet, waar je iets voor over hebt, die je terzijde staat. Vroeger werd ook wel gesproken over noaberplicht, ik noem het liever noaberrecht. De kernwaarden van het ‘oude’ noaberschap zijn: gedeelde verantwoordelijkheid, gelijkwaardigheid, wederzijds vertrouwen, talenteninzet en wederkerigheid.

Nu in 2017 zijn dit voor mij de kernwaarden waarmee ik community art zou beschrijven. Deze hedendaagse betekenissen van noaberschap zijn voor mij in tijden van toenemende individualisering belangrijke waarden. Verbinding, uitwisseling, interactie en oprechte betrokkenheid, daar gaat mijn werk grotendeels over. Cultuur, muziek en theater vormen daarin voor mij een continuüm. We moeten voortbouwen op de kennis en ervaring van het oude. Niet terug naar het oude, maar het goede eruit halen en er iets eigens van maken. Iets van nu.

Hierin zitten ook mijn idealen en drijfveren om te ondernemen. In de eerste plaats kijk ik bij een opdracht of ik de kernwaarden kan ontdekken: de maatschappelijke betekenis en geluk. Daarna kijk ik pas naar het rendement. Om bij mezelf te checken wat me drijft om een opdracht wel of niet te doen, gebruik ik de drie P’s Plezier, Prestige en Prijs. Eentje moet er wat mij betreft altijd in zitten voordat ik een opdracht aanneem.

Alles is inspiratie

Inspiratie is overal, mits je je daarvoor openstelt. Ik kijk altijd rond, zoek continu naar nieuwe bronnen. Een nieuwe impuls en een andere invalshoek helpen me om nieuwsgierig en creatief te blijven. Door naar anderen te kijken, besef ik veel beter wat ik zelf zou wil maken. De meeste inspiratie haal ik uit gesprekken. Ik heb een fascinatie voor kunstenaars die gedreven en authentiek zijn, die maken wat ze willen maken, hun vak met hart en ziel uitvoeren en met lef durven te ondernemen. Ik bewonder mensen die niet bang zijn om hun concepten te delen, omdat ze vanuit hun eigen kracht en ambitie werken en geen angst hebben om te falen. Omdat ze geloven in wat ze doen.

Kijk op kunst en ondernemerschap

‘Je bent zo goed als je laatste kunstje’ is een kreet die ik regelmatig voorbij hoor komen als ik met collega’s praat. Oftewel, een mislukking komt met dikke letters op je eigen naam te staan. Dat idee benauwde me in het begin nog wel eens. Na zes jaar ondernemen weet ik dat dit niet waar is, maar de gedachte legt wel een belangrijke vraag bloot. Zijn we wel zo vrij in het bepalen van onze kernwaarden of vertellen ‘anderen’ ons nog steeds grotendeels hoe wij ons vak moeten invullen?

‘Een goeie ondernemer in de Kunst en Cultuur sector kent zijn unieke kracht en maakt die waardevol voor anderen’

Wordt de waarde van kunst nog steeds niet bepaald door de menigte? Bepalen beleidsmakers en wethouders niet wat de menigte ziet? En beschrijft de recensent niet nog steeds het verschil tussen mooi en lelijk. We leven in een tijd waarin kunst moet voldoen aan allerlei eisen. Kunst moet scoren! Je zou denken dat je waarden dan gereduceerd worden tot een fysiek proces in de hersenen waar hart en ziel niks meer mee van doen lijken te hebben.

Ik denk dat het anders werkt, dat échte ambities het winnen van dat ‘scoren’. Als ik veel geld had willen verdienen was ik wel advocaat geworden. Als ik had willen winnen was ik wel voetballer geworden. Volgens mij kan een kunstenaar heel veel verschillende ambities hebben. Het goede nieuws is dat ze allemaal kunnen en mogen. Je mag je eigen tijd indelen en je hebt de vrijheid om te maken wat je wilt maken. Hoe spannend dat ook is. Als je werk goed genoeg is, je beschikt over voldoende talent, je hebt doorzettingsvermogen, je het lef hebt om het gewoon te gaan doen én je hebt een beetje geluk, dan kan cultureel ondernemerschap het verschil maken om je ambities waar te maken. Maar nadenken over je publiek, de maatschappelijke betekenis van je voorstelling en het verkopen van stoelen hoort daar ook bij. Dat stukje cultureel ondernemen vind ik juist spannend en dat kan prima met hart en ziel.

‘Probeer geen persoon van succes te worden, maar een persoon van waarde.’ – Albert Einstein

Deze tips gaf een mentor mij toen ik net begon met ondernemen:

“Je moet je hogere doel kennen om ambities te kunnen bepalen.  Alleen als je echt doet waar je in gelooft, zal je voldoening ervaren. Wie alleen voor het geld werkt, zal nooit succesvol blijven.”

Ondernemen, een organisch proces

Tijdens mijn studie moest ik zzp’er worden om dat ik anders geen facturen kon sturen naar het gezelschap waar ik werkte. Dat heb ik gedaan. Een paar dagen brainstormen met een vriend over mijn naam en de identiteit van mijn onderneming en klaar is kees. Ik had niks op papier, alleen een idee van wat ik zou willen. Ik ben naar de Kamer van Koophandel gefietst en een uur later was ik de eigenaar van Noaber Theater. Ik kende een boekhouder en die heeft me geholpen, de rest heb ik allemaal in stapjes geleerd. Prima te doen! Nu zes jaar later heb ik de naam veranderd in NOABER Producties, omdat ik ook ben gaan produceren. Een heel organisch proces. Veel minder spannend dan ik aanvankelijk dacht.

Uitdagingen en oplossingen

Meteen na mij afstuderen had ik werk, maar dat stopte een half jaar later. Al die jaren was het vanzelf gegaan, maar ineens had ik een groot probleem. Een project ging ineens niet meer door. En daar had ik geen rekening mee gehouden. Ik had ook geen financiële buffer opgebouwd, dus dat was schrikken. Geen werk is immers geen inkomen. Vanaf dat moment ging ik mijn agenda beter bijhouden. Ik maakte duidelijkere afspraken met opdrachtgevers en ik ben gaan zorgen voor een spaarpot, mocht me ooit weer zoiets gebeuren. Ik denk dat ik het jaar daarna uit angst en voorzorg tegen iedere opdracht ‘ja’ heb gezegd, om dat maar nooit weer mee te maken. In de jaren daarna was ik veel te druk en nu nog steeds eigenlijk. ‘Nee’ zeggen is iets wat ik enorm moeilijk vind. Ik zorg er nu wel voor dat ik beter mijn tijd indeel en af en toe voor wat vrije dagen zorg. Nog steeds is het mijn valkuil dat ik in mijn enthousiasme vergeet dat ik ook nog samenwoon en er meer op de wereld is dan werken alleen. Ik bewonder de mensen die daar balans in hebben gevonden. Ik heb inmiddels wel de luxe dat ik steeds vaker kan kiezen welke projecten ik ga doen. De drie P’s en de kernwaarden zitten er steeds vaker allemaal in.

Nu en over vijf jaar

Op dit moment ben ik druk bezig met de voorbereidingen van De Zwolse Stadsproductie die in het voorjaar van 2018 plaatsvindt. Een PeerGrouP-achtig community-art (muziektheater) project. Het is een droom van me om zo’n project in Zwolle op te zetten. Het initiatief van de Stadsproductie ben ik gestart met Typhoon, Ilona Kevelham en Yvon Haan. We willen samen met de Zwollenaren en de Zwolse gezelschappen een grote muziektheaterproductie maken. De Zwolse Stadsproductie heeft als doel elkaar te ontmoeten, om te delen, elkaar te zien en te leren kennen. Zwolle is een stad waarin het mogelijk is onafhankelijk te zijn zonder je betrokkenheid bij de mensen om je heen te verliezen. Zwolle is een stad geworden waar ik me thuis voel. De voorstelling wordt gespeeld door een cast van Zwolse talenten (acteurs en muzikanten) aangevuld met een aantal landelijk bekende acteurs. De voorstelling wordt geregisseerd door Ko van Den Bosch.

Over vijf jaar verwacht ik met Stichting De Zwolse Stadsproductie evenementen, theatervoorstellingen en ontmoetingen te organiseren in Zwolle. Natuurlijk met een doel: verbinden en ontmoeten. Ook verwacht ik dat ik nog steeds betrokken zal zijn bij TEN Producties. Met NOABER Producties hoop ik de acteer- en presentatieklussen te kunnen blijven doen. Ik geniet enorm van het spelen en op een podium staan. Okee, laten we even dromen: in een film spelen staat op mijn bucketlist. Weet je wat, ik zie wel wat er verder op mijn pad komt.

Must DO

Deel concepten, laat je inspireren, ga gewoon doen, laat jezelf zien, wees authentiek en misschien wel het belangrijkste… durf te falen.

                                               Vake be’j te bange!

En vergeet niet naar de kroeg te gaan waar je vakbroeders zitten.

Volg Boudewijn Koops op:
boudewijnkoops.nl
facebook.com/boudewijn.koops
facebook.com/Stadsproductie
instagram.com/boudewijn_koops

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *