Simone Peelen – Huisblogger update 1

Ik ben Simone, 22 jaar en woon in Zwolle. Ik ben geboren in Ouderkerk aan de Amstel en later met mijn ouders verhuist naar Kampen. Ik voel mij nu echt wel een ‘Swollenaer’.  In juli 2017 ben ik afgestudeerd aan de opleiding Animation Design met mijn afstudeerfilm ‘Niemand Echt Niemand vindt dit leuk’. Een documentaire die volledig gemaakt is voor een ‘green screen’. Met deze opnames heb ik filmcollages gemaakt en hiermee ben ik gaan experimenteren. Zodoende, ben ik met niet al te veel nadenken, aan de slag gegaan. Spelenderwijs goochelen en puzzelen met beelden is hetgeen wat ik het liefst doe.

Met welk project ben je afgestudeerd en licht dit toe?

Ik ben afgestudeerd met mijn documentaire ‘Niemand Echt Niemand vindt dit leuk’. Deze korte film gaat over de huidige beeldcultuur die zich steeds meer mengt met de realiteit. Op een vrolijke en stemmige manier heb ik met mijn film geprobeerd op dit fenomeen te reageren. Ik heb zelfs alle rollen zelf gespeeld. Voor deze documentaire heb ik mijn vrienden en hun ouders geïnterviëwd. Mijn eigen familie heeft in zowel in audio als in beeld ook een rol gespeeld. Voor sommige scènes ben ik tussen de jaren ’90 videobanden gaan zoeken en heb deze gemengd met mijn eigen hedendaagse beelden. Het resultaat is een speelse en ludieke collage met een groot contrast tussen de gezellige ongedwongen sfeer van vroeger en het hysterische overvloed aan contactdrang van tegenwoordig. Toch zit er geen antwoord of oplossing in mijn film omdat ik dit graag bewust open wilde houden. Het laten zien wat er nu in onze maatschappij gebeurt en mijn persoonlijke belevenis als een boodschap, is mijn intentie geweest. Wij worden tegenwoordig overspoeld met wat goed of slecht is voor je gezondheid of gemoedstoestand, maar ik wilde juist laten zien hoe deze mensen er zelf over denken. Geen feiten dus maar meningen, ervaringen en ideeën. Dit houdt mijn film denk ik ook luchtig en maakt het niet een te zware kost, wat het onderwerp wel gauw zou kunnen zijn.

trailer van mijn afstudeerfilm ‘Niemand Echt Niemand vindt dit leuk’

Wat verwachtte je toen je startte met je opleiding?

Ik ben eigenlijk ‘per ongeluk’ op de opleiding Animation Design terecht gekomen. Na eerst een vooropleiding te hebben gedaan aan de HKU hoopte ik op een toelating, maar net voor de finish besloot een docent mij af te wijzen. Zodoende, ben ik last minute bij het toelatingsexamen Animation Design van Artez terecht gekomen. Als 16 jarige had ik wel eerder een toelating gedaan bij ArtEZ Zwolle. De inspiratiebronnen Michael Jackson en Lady Gaga (was ik toen een groot fan van) waren niet onderbouwend genoeg voor een geslaagd toelatingsexamen. Nog ietwat groen en na heel veel dikke tranen heb ik de teleurstelling kunnen verwerken en ben ik mij een jaar lang gaan oriënteren op nieuwe mogelijkheden. Door het avontuur bij de HKU ben ik behoorlijk gegroeid en heb ik voldoende wilskracht gekregen om opnieuw toelatingsexamen te doen bij Artez Zwolle. Mijn voorkeur voor een toelatingsexamen Illustration Design was al afgesloten en daarom heb ik mij ingeschreven voor een toelatingsexamen Animation Design. Ik hoopte dan later te kunnen switchen. Maar wat bleek…. Animation Design was net zo leuk! Ik ben dus zonder verwachtingen en via een kleine omweg in deze studie gerold en met uiteindelijk zeer goede resultaten afgestudeerd!

Wat heb je geleerd en wat had je graag anders willen zien?

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd om uit mijn comfort zone te stappen, door bijvoorbeeld gewoon lelijke dingen te maken. Ook durfde ik mijn gedachten te uiten terwijl ik dat vroeger nog wel eens lastig dingetje vond. Het is dus eigenlijk voor mij een psychologisch groeiproces geweest. Ik leerde ook heel veel door het samenwerken met andere studenten die allemaal dezelfde interesse en passie hadden. Het was ook grappig om te ervaren dat je vroeger op de basisschool en in het middelbaar onderwijs de enige in de klas was die goed kon tekenen, terwijl je op Artez een klas had met meerdere tekentalenten. Ik zag mijn medestudenten niet als concurrentie, maar door elkaars werk te bespreken en te waarderen, raakte je geïnspireerd en gemotiveerd. Dit was voor mij een boost om nieuwe dingen te proberen en hard te gaan werken.

Foto uit mijn afstudeerfilm ‘Niemand Echt Niemand vind dit leuk’

De eerste twee jaar hadden wij op de opleiding twee vakken. Traditionele animatie en experimentele animatie, waar ik later mijn weg in had gevonden. Helaas werd in het tweede jaar experimentele animatie om organisatorische redenen geschrapt. Ik vond dit een groot gemis. De studie animatie is nu te veel op traditioneel gericht terwijl er zo veel mogelijkheden zijn binnen dit vak. Het experimentele was voor mij een echte eye opener. Graag had ik dit anders willen zien bij ons op de academie.

 

Foto uit mijn afstudeerfilm ‘Niemand Echt Niemand vind dit leuk’

Welk advies zou je graag aan studenten willen meegeven die nu met hun opleiding starten?

Laat de opleiding over je heen komen. Kort gezegd, maar zo voelt het wel. De kunstacademie is een rollercoaster met ups en downs. Het is niet zoals de meeste HBO opleidingen: structureel leren voor tentamens en that’s it. Op de kunstacademie leer je beter te worden in je vaardigheden maar je krijgt ook veel levenservaring. Na de 4 jaar studietijd ben ik ook zeker sterker in mijn schoenen gaan staan. Aan de eerstejaars studenten zou ik ook nog graag willen meegeven dat je niet bij één techniek moet blijven hangen die je wordt aangeleerd op de academie. Zelf ben ik in het tweede jaar gestopt met het traditioneel animeren en ben ik gaan experimenteren met film en andere soorten animatie. Misschien is het een goede tip om vooral verder te kijken dan de input van de academie. Laat je vooral inspireren door andere kunst disciplines. De academie laat je hier helemaal vrij in zolang je je keuzes maar weet te beargumenteren.

Foto uit mijn afstudeerfilm ‘Niemand Echt Niemand vind dit leuk’

Wat zijn je plannen voor aankomend jaar?

Ik ben best wel een vooruitdenker. Zo had ik al helemaal het idee om na mijn afstuderen te gaan solliciteren bij Café Noir, een filmproductiebedrijf hier in Zwolle en/of bij mijn stageadres Pivot in Amersfoort. Maar de Wildcard Documentaire die ik heb gewonnen ter waarde van 40.000 euro heeft ervoor gezorgd dat het roer omgegooid moest worden. Deze prijs biedt mij heel veel mogelijkheden en kansen voor het maken van een nieuwe film. Hier wil ik mij vooral op gaan richten. Door het fonds hoop ik binnenkort in mijn eigen atelier te zitten met een mooie camera en andere apparatuur. Het lijkt mij echt geweldig om mijn eigen green screen studio te kunnen starten.

Op de rode loper na de uitreiking van de Nederlands Filmfonds Wildcards

Wat zou je doen als je wist dat je niet kon falen?

Dan zou ik zonder twijfel op alles willen afstappen. Van de meest bekende kunstenaars tot de grootste filmmakers. Vragen om tips of om samen een project te starten. Hierdoor kan het in een stroomversnelling terecht komen, wat misschien wel aantrekkelijk lijkt. Maar het grote gevaar bestaat dat je je eigen menselijke kant uit het oog gaat verliezen en je persoonlijkheid in dit broodnodige groeiproces in gevaar komt.

Waar zou je graag over 5 jaar willen staan?

De ultieme droom is misschien wel een Gouden Kalf prijs winnen, maar de grootste prioriteit is om een goedlopende studio/atelier starten. Met mijn films zou ik dan graag bekendheid willen krijgen door mee te doen aan festivals en het liefst over de hele wereld. Daarnaast zou ik ook graag het taboe willen doorbreken dat je alleen een succesvolle filmmaker of kunstenaar bent wanneer je aan de Nederlandse Filmacademie hebt gestudeerd. Op mijn bucketlist staat ten slotte nog een master te volgen aan het Sandberg Instituut. Hoe dan ook, ik sta altijd open voor nieuwe dingen die op mijn pad komen waardoor dit hele toekomstbeeld misschien wel weer verandert.

Interview over mijn werk en afstudeerfilm

Hoe kijk je tegen ondernemen aan, wat betekent het voor jou en je werk?

Ondernemen binnen de kunstsector zie ik vooral als jezelf laten zien en horen. Dankzij de academie durf ik mijn bek open te trekken en keuzes te maken die ik 4 jaar geleden niet had durven maken. Zo was ik eind september met mijn film te zien bij het Nederlands Film Festival. De deelnemende filmmakers konden na afloop op het podium komen om hun film toe te lichten. Het was een enorme drempel voor mij en de zenuwen gierden door mijn lijf. Maar eenmaal op het podium viel het best wel mee en was het zelfs super leuk om te doen! Na afloop weet men je dan wel te vinden, worden de contacten gauw gelegd en begint het netwerken op gang te komen.

Daarnaast vind ik dat altijd je trots moet zijn op je vak. Er hangt nog steeds een vooroordeel over het begrip ‘kunstenaar’. Vaak worden ze ondergewaardeerd en onderbetaald. Voor een kunstwerk moet de kunstenaar heel veel vlieguren maken die door anderen vaak niet gezien worden en helaas wordt dit niet altijd in de vergoeding meegenomen. Kunstenaars zijn niet altijd ‘ luie hippies’ die bij een supermarkt voor een hongerloontje willen gaan werken. Er zou meer waardering voor het ambacht moeten zijn.  Daarom probeer ik zelf het zo professioneel mogelijk aan te pakken en straight ‘to the point’ te zijn. Zo hoop ik dat ik met mijn werk ver kan komen en het toegankelijk is voor iedereen. Ik zal met één been in het commerciële vakgebied moeten gaan staan en met het andere been in mijn eigen autonome werk willen blijven. Hierin een balans zoeken lijkt mij een goede basis om te starten als visueel kunstenaar/filmmaker/ ondernemer!

De Q&A tijdens het Nederlands Film Festival

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *