Simone Peelen – Huisblogger update 4

Het leek even tegen te zitten maar ik merk dat het de laatste tijd weer aardig bergopwaarts gaat met het leven als zelfstandig filmmaker. Ten eerste kan ik met vreugde mededelen dat ik een atelier heb gevonden! Binnenkort kan ik mijn eigen green-screen-studio gaan inrichten in de ZeeCoupé aan de Oostzeelaan te Zwolle. Eindelijk heb ik dan een werkplek, want thuis gebeurt er niet veel! Daarnaast ben ik officieel aangenomen bij Quintus Kampen, centrum voor Kunsteducatie. Hier ga ik vanaf juni werken als docent Experimentele Film & Media en ik kijk er erg naar uit!

Woon je in Kampen of omgeving? schrijf je in!

Tegenslagen

Nu, het enige dat nog moet gebeuren: Een baan vinden en een producent vinden. Maar, het gaat al met stappen beter na heel wat eerste tegenslagen als ZZP’er. Zo vertelde ik in de vorige blog dat ik een lastige opdrachtgever had die mij niet wilde betalen. Dat is nu een afgerond hoofdstuk en uiteindelijk is het goed afgelopen! Totdat ik een brief van de Belastingdienst in mijn brievenbus vond met erin een boete van duizenden euro’s. Ik schrok mij kapot en ik ging de situatie na. Ik heb nooit een melding gehad, zowel digitaal als schriftelijk niet, over dat ik aangifte had moeten doen. Daarbij gaven een aantal mensen in mijn omgeving aan dat ik nog niet aangifte had hoeven doen. Ik zat namelijk net een maand bij de Kamer van Koophandel en ik zou eerst een brief moeten hebben ontvangen. Maar dat bleek dus anders te liggen… Na heel wat telefoontjes met de Belastingtelefoon bleek dat we allebei fouten hadden gemaakt. Ik had moeten inloggen terwijl zij een brief hadden moeten sturen. De situatie liep uiteindelijk met een sisser af en met een boete van 65 euro. Alsnog zonde van die 65 euro maar het luchtte toch wel op om dat nulletje te zien op de laatste brief van de Belastingdienst.

Beeld van Danielle Weener

Dit was tevens een van de eerste tegenvallers sinds lange tijd want het zat niet zo mee met het zoeken naar een baan en een producent. Nadat ik veel sollicitaties had rondgestuurd kreeg ik al snel het antwoord dat ik te véél dingen kon en dat ik mij snel zou gaan vervelen als ik mij moest bezig houden met slechts één taak. Terwijl ik alleen maar dacht: Als het maar werk is! Maar dat ging dus moeilijker dan gedacht. Vaak was ik ook één van de velen waardoor er selecties ontstonden doordat teveel mensen zich hadden aangemeld. Deze sollicitaties waren vooral buiten Zwolle maar tot mijn verbazing zag ik deze week een interessante baan als Coach voor mediastudenten hier in Zwolle. Daar heb ik meteen op gereageerd natuurlijk en nu is het afwachten!

Naast dat ik deze eerste behoeftes probeer te vervullen, mag ik natuurlijk ook nog bezig gaan met mijn Wildcard Documentaire. Vorige keer beschreef ik dat er bijna een samenwerking was met Submarine. En ik dacht ook dat het goed zou komen. Een paar weken later bleek er toch niet genoeg tijd en capaciteit te zijn. Dat bleek een enorme bummer te zijn natuurlijk, want ik dacht eindelijk aan de slag te kunnen gaan! Ik moet dus weer van voor af aan beginnen met het bellen en mailen van producenten. Het blijkt wel een hele klus te zijn want er wordt vaak gezegd dat ze het te druk hebben, maar stiekem denk ik dat het toch ligt aan het kleine budget dat ze krijgen voor twee jaar intensieve begeleiding van het Nederlands Filmfonds. Misschien is het daarom ook wel handig en leuk om juist beginnende en jonge producenten op te sporen en om ze een kans te geven.

Omgaan met producenten

Door dit alles ben ik mij ook meer gaan verdiepen in het aanvragen van fondsen en ook in het zoeken van producenten en hoe dit allemaal in zijn werk gaat hier in Nederland. Zo zag ik onlangs op de Facebook-pagina van ‘Shortcutz’ (een stedelijke en internationale korte-film-organisatie) een lezing van regisseur Roel Reiné, bekend van Michiel de Ruyter en Redbad. Hij vertelde over hoe moeilijk het eigenlijk is om films in Nederland te laten subsidiëren en dat dit in het buitenland eigenlijk veel makkelijker gaat. Nu heb ik natuurlijk al een voorsprong doordat ik een Wildcard heb gewonnen met een geldbedrag voor mijn film, maar om eerst met een plan aan te komen zetten bij producenten, blijkt toch lastig. Ik heb geleerd uit deze lezing dat je eigenlijk gewoon moet beginnen met het maken van je film en dat je niet moet afwachten op reacties van producenten. Je begint gewoon met filmen en je leent wat van de bank of van je ouders om maar aan het werk te kunnen. Daarna moet je eigenlijk gewoon aankloppen bij producenten en hen ervan overtuigen dat je deze film wilt afmaken en dat je geld nodig hebt. Volgens Reiné is dit de manier om én geld én een producent te krijgen hier in Nederland. Iets om eens goed over na te denken als beginnend filmmaker!

Roel Reiné tijdens de lezing bij Shortcutz Amsterdam

En nu ik eindelijk mijn eigen atelier heb ga ik gewoon aan de slag van 9 tot 5! Ik kijk er erg naar uit om werk en wonen te kunnen scheiden van elkaar want dat lukte niet echt thuis. Straks ben ik ook wat meer onder de mensen en ook onder andere creatievelingen die elkaar inspireren. Nu houdt het perfecte plaatje in dat ik naast een dag werken in de week bij Quintus nog een ander baantje kan gaan scoren en dat ik de rest van de week aan mijn nieuwe documentaire kan gaan werken. Het gaat allemaal wat langzamer dan gedacht, zeker na het schrijven van deze blogs. Zo besef ik wat mijn vooruitgang is binnen één jaar en dat het jaar zo voorbij vliegt! In eerste instantie dacht ik met veel hoogtepunten te komen en ook dacht ik dat ik allang bezig zou kunnen zijn met nieuwe projecten en met mijn Wildcard film. Maar ik was vergeten dat er naast een kunstenaarsleven ook nog voor levensonderhoud moet worden gezorgd. Dat heb ik ook moeten leren en dat gaat gelukkig steeds beter. Het zal misschien ook wel aan het weer liggen, maar ik heb zin in de komende maanden!

Het plekje in de ZeeCoupé!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *