Simon Boer – huisblogger laatste update

Welkom, dit is mijn laatste blog. Dit is ook mijn laatste repetitiedag, in de laatste paar weken dat ik nog een student ben (in deze vorm althans). Het is aan de ene kant rustgevend om langzaamaan steeds minder lijntjes te hebben lopen, aan de andere kant is het spannend dat er hierna een nieuw soort leven gaat beginnen en dat ik dat zelf vorm moet geven. Deze blog is een terugblik op een paar van die lijntjes en een vooruitblik op wat komen gaat. Aan de hand van beelden en losse flarden en gedachtes reflecteer ik op mijn afstudeerjaar, als laatste update over wat mij op dit moment bezighoudt.

Op het moment van schrijven ben ik met drie van mijn klasgenoten aan het repeteren voor onze afstudeervoorstelling “De lange nasleep van een korte mededeling”, door Magne van den Berg en in regie van Maria Kraakman. Het was dan wel niet het centrale thema van mijn blogs, maar ik ben acteur. Deze laatste voorstelling is een viering van wat ik zo prachtig vind aan het theater en de verbeeldingskracht die daar mag bestaan. Ik nodig iedereen van harte uit dat te komen zien en vooral horen.

Wel centraal in mijn blogs stond Stagebrain. Hoewel je zou kunnen zeggen dat Stagebrain zo’n vier jaar geleden onbewust al begon, heb ik er pas begin dit jaar een naam en een logo aan gekoppeld. Het grappige aan ondernemen is dat je als initiatiefnemer zelf besluit dat iets vanaf nu bestaat, en het vanaf dat moment zo goed mogelijk blijft bluffen. Het is een magisch moment als anderen jouw verzinsel gaan omarmen en het daarmee tot iets reëels maken. Ik ben heel trots dat een halfjaar na het schetsen van mijn paarse dominosteentjes de eerste voorstelling (bij de Veenfabriek) het logo “powered by Stagebrain” op de poster had staan.

In de ideale wereld spreekt je werk voor zichzelf, maar in de meeste gevallen moet jij voor je werk spreken — en vaak al maanden van tevoren. Ambitie kan staan of vallen met hoe goed je die onder woorden kunt brengen; daar is deze blogreeks echt een oefening in geweest die ik iedereen wil aanraden. Daarbij: schrijven is denken, en al schrijvende kom je er ook zelf achter wat je nou eigenlijk precies bedoelt.

Op basis van mijn blogs heb ik een gesprek bij Het Huis Utrecht gehad. Dat is een onderzoeksplek voor makers, die ruimte en ondersteuning biedt voor onderzoek binnen de podiumkunsten. Naar aanleiding van dat gesprek ben ik als artist in residence gevraagd in de maand november. Dit is voor mij een geweldige stap, omdat de ontwikkeling van Stagebrain daarmee officieel ruimte en een podium krijgt na mijn afstuderen.

Anderhalf jaar geleden heb ik een 3D-printer aangeschaft. Ik had tot dusver alleen ervaring met 3D-ontwerp voor film, maar nog niet voor praktisch gebruik. Sindsdien heb ik een jaar lang elk huishoudelijk probleem waar ik op mijn kamer tegenaan liep opgelost door iets te ontwerpen en te printen. Anderhalf jaar later is dat routine geworden en ontwerp ik — naast m’n gordijnrails — geavanceerde behuizingen voor theatrale installaties. Ik vind dat een leuke manier van leren: het leerproces een onderdeel maken van andere activiteiten, waardoor je na verloop van tijd ongemerkt een nieuwe vaardigheid beheerst.

Over vaardigheden gesproken: iedereen moet leren programmeren. Ik doe het zelf vanaf mijn 8e, en naarmate ik ouder word en de wereld technologischer, merk ik dat ik steeds meer tijd bespaar door simpele taken te automatiseren. Het lijkt een vreemd advies, maar alles is tegenwoordig een computer en het is geweldig welke deuren zich openen als je dat alles voor je kan laten werken. Als concreet voorbeeld: ik doe mijn eigen financiën niet meer, want mijn computer houdt ze voor me bij. Ik stel zelf geen facturen meer op, want ik heb een script dat dat met één druk op de knop voor me doet. Ondernemerschap betekent een heleboel kleine, terugkerende taakjes die samen een hoop tijd en concentratie van je vragen. Leren programmeren is geen overbodige luxe als dat meer tijd voor je artistieke werk kan opleveren. Afgelopen jaar heb ik geleerd hoe rigoureus ik dat kan inzetten.

In de afgelopen vier jaar ben ik zeer nauw bevriend geraakt met klasgenoot Joep Paddenburg, met wie ik samen De Broertjes Van ben gaan vormen (we hebben beiden een zus die al werkzaam is als actrice). Ik ben heel trots op wat we tot dusver gemaakt hebben en hoe we zowel artistiek als zakelijk onze eerste en meteen gedurfde stappen hebben gezet. De beste leerweg is toch altijd het doen zelf, en het werken aan De Broertjes Van heeft op die manier een schat aan ervaring op het gebied van PR en productie opgeleverd. Op school leer je voornamelijk om artistiek tot expressie te komen, in de praktijk leer je pas hoe je dat van de grond en onder de aandacht brengt. Mijn tip is daarom: begin daar vroeg mee. Leren ondernemen is comfortabeler als je leven er nog niet te veel van af hangt.

Veel dingen doen is leuk. Veel dingen doen in weinig tijd is gevaarlijk. In het afgelopen jaar heb ik aan den lijve ondervonden dat energie en concentratie eindige middelen zijn en dat ik die grenzen moet honoreren. Ik zie vrije tijd als een bak met stenen: die is wel vol, maar er zit nog ruimte tussen. Als je hem voller wilt kun je er kiezels, zand en water bijgieten en dan blijkt er toch nog heel wat bij te passen. Zo was ik dit jaar: enthousiast en in principe ook wel in staat om twee overlappende stages, een serie blogs, het Honours Programme, Stagebrain en de opleiding te combineren. Eenmaal zo vol is er echter geen ademruimte meer over, terwijl ik die zo hard nodig blijk te hebben. Les voor m’n toekomst: vul je bak met stenen, niet met zand.

Mijn liefdevolle herinneringen gaan uit naar mijn oma, die afgelopen jaar is overleden. Dat benoem ik hier omdat het leven belangrijk is, en omdat we in onze branche het belang van ons werk soms wel even mogen relativeren als het echte leven aan de deur klopt. Neem de tijd die je daarvoor nodig hebt: in de kunstwereld wordt ambitie soms als iets vanzelfsprekends gezien en het is makkelijk te denken dat je koste wat kost door moet. Ik ben zelf echter heel blij dat ik tijd afgedwongen heb om bij deze levensgebeurtenis stil te staan, want het echte leven is belangrijk en heeft ruimte nodig.

Er is na vier jaar opleiding zoiets geks als een eerste baan. Mijn eerste acteerklus — en dat vind ik een leuke mededeling — speelt zich af in de stad en in het bos waar ik als kind al spelend groot ben geworden. De Klank van Rood Mos: in september 2018 te zien bij De Plaats in Arnhem.

Dit was Simon de huisblogger. Ik dank het Art Business Centre voor deze kans die mij in mijn denken gescherpt heeft en de sleutel is gebleken tot heel wat waardevolle gesprekken en ontmoetingen. Zoals voorheen sta ik altijd open voor contact, wat daartoe ook de aanleiding mag zijn. Ik ben (nog steeds) te volgen op Facebook en Instagram. Ergens in de komende maanden komt mijn website officieel online, waar ik zal blijven schrijven over wat ik doe en wat me bezighoudt. Ik dank u voor de aandacht, graag tot ziens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *