Ondernemer van de maand: Gilian Willemsen

Gilian Willemsen is 24 jaar oud en op dit moment bezig met het afstuderen aan de Bachelor Crossmedia Design in Enschede. Naast student is hij ook als zelfstandig ondernemer actief. Maar voor hem is het belangrijk, dat hij gewoon hetgeen kan doen wat hem gelukkig maakt.

Op de kunstacademie kwam Gilian er gauw achter dat verven en boetseren niet voor hem is weggelegd. Op de vraag wat hij dan überhaupt op de kunstacademie te zoeken had heeft hij geen duidelijk antwoord. Maar hij vond zijn liefde voor kunst op een andere manier, beter gezegd, de digitale manier. Want als visual artist heeft hij de volledige controle over datgene wat hij wil maken. Van het idee tot aan de uitvoering, alles tot in de kleinste detail, kan bepaald worden met waardes die hij kiest. Of het lampje van een visueel mechanisch onderdeel nu blauw, rood of oranje moet zijn, de felheid hiervan of op welke manier die knippert, Gilian heeft de touwtjes in handen!

Deze gedetailleerde ontwerpen maken zijn werk kenmerkend. Gilian houdt van detail en met het maken van sci-fi, mechanische en futuristische omgevingen en objecten. Voor zijn afstudeerproject gaat hij de uitdaging aan om juist eens het tegenovergestelde hiervan te maken. Hij onderzoekt en visualiseert hierin meer de organische en abstracte vormen.

Zoals je hierboven al leest werkt Gilian vooral met computers en maakt hij vaak lange shifts achter de pc. ‘Sommige mensen vinden het akelig om hele dagen naar een scherm te staren en dat begrijp ik ook helemaal. Maar zolang ik af en toe ook nog in beweging kan blijven is dat voor mij geen kwelling. Waar velen misschien niet bij stilstaan is dat ieder scherm weer anders is en kijkt. Of het nu mijn laptop is voor on the road stuff, mijn desktop voor geavanceerde projecten of op led schermen op verschillende stages van festivals. Ieder scherm is anders en dat houdt mijn werk divers, interessant, magisch en maakt mij gelukkig.’

Wat drijft jou in je vak?

Ik ben erg leergierig ingesteld en zodra ik een programma of een tool tegenkom die ik nog niet ken zou ik het liefst ASAP alle ins en outs hiervan willen weten. Natuurlijk moet je als kunstenaar/visual artist niet vanuit tools denken, maar het geeft je wel de mogelijkheid om een bepaalde situatie op meerdere manieren te tackelen. Dit maakt je als ZZP-er erg flexibel en goed inzetbaar voor vele probleemscenario’s waar een creatieve oplossing voor nodig is. De beste klussen zijn dan natuurlijk ook degene waarvan ik het meeste kan leren. Met nieuwe kennis krijg je meer inzicht voor problemsolving. Ik zou dus kunnen stellen dat mijn drive een soort verslaving is waarbij het oplossen van problemen leidt tot kennis waarmee ik weer nieuwe beelden kan maken, waarbij ik weer problemen kan oplossen, nieuwe kennis, nieuw beeld. So on and on and on.

Wie of wat is je grote inspiratiebron?

In 2015 ben ik als festivalganger naar een show geweest van Hardwell die mij het licht heeft laten zien. Letterlijk en figuurlijk want wat ik daar zag gebeuren hield mij de dagen erna nog bezig. Beelden maken die op een groot scherm terug te zien zijn, waarbij je ze ook nog eens live kan mixen. Alles wat ik zag klopte met wat ik voelde en hoorde. Het maakte zoveel in mij los dat ik vanaf dat moment wist; dit wil ik ook kunnen. Het maakte mij niet uit hoe of wat ik daarvoor moest doen. Op ieder festival dat ik daarna bezocht keek ik steeds minder naar de line up en steeds meer naar de visuals en stages.

Het werk, zijn visie en de podcasts van visual artist Ash Thorp lieten mij zien wat er allemaal mogelijk is als ontwerper binnen het vakgebied. Het deed mij ook beseffen dat waar ik momenteel sta als beginnende videokunstenaar nog maar het begin is en dat er een erg lang proces van leren, maken, begrijpen en uitvoeren is. Nu ik enkele jaren verder ben, voelt het pas alsof ik nog maar twee of drie stappen heb kunnen zetten naar de juiste richting, omdat er zoveel te leren valt.

Hoe ben je in contact gekomen met het team van Hardwell om visuals voor hem te maken?

In het derde jaar van mijn opleiding ga je als student ergens stagelopen. Ik wist ook meteen waar ik moest zijn om mijn pad als visual artist te vervolgen. Namelijk bij het bedrijf waar het allemaal mee begonnen is. En daarmee bedoel ik die ene Hardwell show uit 2015. Deze show werd uitgevoerd door de videoguys van KBKvisuals en voordat ik het wist mocht ik daar stage lopen. Samen met een team van animators, projectmanagers, editors en vj-ers creëren en verzorgen we beeld voor events, installaties en dj’s. Toen ik mijn stage had afgerond ben ik als ZZP’er verder gaan werken en word ik ingehuurd om vervolgens aan de slag te gaan aan diverse klussen zoals het maken van custom festival content, shows die te zien zijn op cruiseschepen, ondersteunend beeld verlenen voor gechoreografeerde voorstellingen en videoclips voor onder andere Hardwell.

Hoeveel tijd zit er in een Hardwell project? Hoe combineer je dit met je studie?

De exacte uren hou ik liever niet bij omdat ik van mijzelf weet dat ik voor een klein visueel element dat nog geen seconde in beeld is gemakkelijk uren door kan gaan om het te perfectioneren. Het is een gegeven dat vrijwel ieder project een bepaalde deadline heeft. Of het nu één maand, twee weken of 24 uur is. Deadline is deadline en dan moet het ook af zijn. Voor mijn meest recente Hardwell project had ik in totaal 2,5 week de tijd gekregen om dit te realiseren. Dit houdt in dat ik moet beginnen met het schrijven van een script, het maken van een moodboard, storyboard, stijlframes, 3D modeling, de 3D scenes uitwerken, rendering, post-compositing en alle footages verwerken in de edit. Het was even flink door buffelen aangezien kerst en oud-en-nieuw ook nog eens net in deze weken vielen, maar het is gelukt. Hoe ik dit combineer met school? Zonder de medewerking van mijn docenten en speciale regelingen was dit ook nooit gelukt. Het geeft een fijn en vertrouwd gevoel dat je volop bezig kan zijn met je passie en de AKI dat juist bevorderd op deze manier.

Waar ben je tegenaan gelopen en hoe heb je dat opgelost?

Enkele jaren geleden had ik nog mijn werkruimte gecombineerd met mijn slaapkamer. Tijdens mijn eerste klus ben ik erachter gekomen dat dat niet ideaal is. Wanneer mijn computer in de nacht de projecten ging uitrenderen klonk het alsof die wou opstijgen als een F16. Dit heb ik tijdelijk opgelost door extra kussens te gebruiken om mijn oren te bedekken tijdens het slapen. Gelukkig heb ik nu een aparte kantoorruimte om werk en privé gescheiden te kunnen houden.

Een ander probleem waar ik regelmatig tegen aan liep waren de software crashes. Niks is vervelender dan wanneer je vrijdag middag de laatste projecten klaarzet zodat ze over het weekend uitgewerkt/gerenderd kunnen worden zodat het maandag weer verder opgepakt kan worden. Maar wanneer je die maandag achter je computer kruipt en je ziet dat die na 10 van de 700 frames er mee is gekapt.#$@&%*!!! Dat gevoel kan ik moeilijk in woorden uitdrukken… Iedere scene is weer anders, dus crashes kunnen altijd op andere manier voorkomen, maar als oplossing heb ik de teamviewer app op mijn smartphone gezet zodat ik af en toe mee kan spieken of alles goed draait.

Echter na jaren technische zelfstudie en het behalen van mijn propedeuse werd ik chronisch ziek. Ik kreeg de ziekte van Crohn en verloor in een korte tijd 20 kilo doordat ik geen eetlust meer had door de buikkrampen. Hierdoor was ik erg vermoeid en had ik weinig puf om te werken aan mijn doel als visual artist. Sterker nog, het was onzeker of het überhaupt nog haalbaar was. Het voelde alsof al het voorgaande werk in één klap was weggegooid en alles voor niets was geweest. Het voelde oneerlijk. Het was een periode waarin ik niet meer het werk kon maken waarvan ik zo hield. Maar gek genoeg kon ik wel werk maken waar ik mijn gevoel in kwijt kon. Angst en depressie galden door mijn hoofd.

Het is mij ooit eens verteld, Failure is een optie, en dat is zo… Maar ik vind dat opgeven geen optie is. En met die mentaliteit is het ook gelukt. Ik wist gelijk wat ik moest doen en heb tijdens mijn studie dit werk gemaakt;

Het zijn alle mijn dokterspapieren, doorverwijzingen, bloedwaardes en medicijnvoorschriften, verscheurd, verknipt en bij elkaar geplakt. Met daarop een vuist die alles laat zien.
Woede en frustratie, maar ook kracht en motivatie om verder te gaan.

Chronic Fight

Wat is jouw toekomstvisie? Waar wil je staan over vijf jaar?

Gelukkig zijn, met hopelijk een gezond stabiel lichaam dat naar mij blijft luisteren. En ook al zal ik weer meer last krijgen van mijn ziekte, heb ik geleerd welke mentaliteit je moet behouden om verder te gaan. Alles komt goed!

Waar ik over vijf jaar wil staan? Alles wat ik nu heb, maar dan the next level. Stages die groter zijn, projecten die complexer worden en een wereld met nog meer nieuwe programma’s en nieuwe tools. Hopelijk een tech-wahallah voor videonerdkunstenaars. Ik heb het gevoel dat we exponentieel steeds meer ontdekken en uitvinden. Wie weet is er over vijf jaar dan eindelijk een geneesmiddel voor Crohn, maar een krachtige grafisch kaart voor 8K realtime rendering zou ook dope zijn.

Wat is volgens jou een echte ‘Must Have, See or Do’ voor elke kunstenaar/artiest?

Have – Werkruimte en slaapkamer gescheiden houden.
See – Ash Thorp & de film: Spiderman into the spiderverse.
Do – Nooit opgeven.

Volg Gilian op:

Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *