LOT VEELENTURF – HUISBLOGGER UPDATE 1

First Person banner (door Clodagh Read)

for English see below*

Introductie

Afgelopen zomer ben ik afgestudeerd aan Creative Writing zonder te doen wat ik van plan was. Ik heb geen boek geschreven of een dichtbundel uitgebracht. Ik heb een online platform opgericht, speciaal voor queer kunst en literatuur, genaamd ‘First Person’. 

Het is een persoonlijk project, omdat ik als genderqueer schrijver merkte dat er niet zoveel plaatsen waren waar ik mijn werk kon publiceren zonder dat ik me voor mezelf, mijn identiteit en mijn voornaamwoorden hoefde te verantwoorden. 

Momenteel ben ik bezig met het vullen/vormgeven/organiseren van het tweede nummer, dat op 30 november op het Wintertuinfestival gepresenteerd zal worden.

Onthoud: ‘Je doet het niet alleen voor jezelf’

First Person begon als een gewetensvraag. Ik had net mijn scriptie afgerond over de rol van non-binaire en transgender personages binnen Nederlandstalige fictie (lange titel, ik weet het) (die rol was trouwens nihil en deprimerend) en ik begon te twijfelen aan wat ik me als afstudeerproject had voorgesteld. Het plan was, geheel in lijn met wat ik me had voorgenomen toen ik deze studie begon, om een boek te schrijven. De lezer zou meeleven met de hoofdpersoon, die non-binair was, en zo sympathie krijgen voor mensen die zich in real life niet als man of als vrouw identificeren (zoals ik). Ik begon me echter af te vragen of één zo’n verhaal een verschil zou maken. De wereld waarin het gepubliceerd zou worden, zou me toch constant blijven vragen om uit te leggen waarom dit zo belangrijk was. Ik vroeg me af waarom ik me niet focuste op juist het veranderen van die literaire wereld, om zo een kans te creëren voor een hele groep mensen die nu niet genoeg gehoord werd. Toen ik mezelf eenmaal die vraag had gesteld, was het antwoord eigenlijk heel makkelijk: dat moest ik gaan doen.

‘Je doet het niet alleen voor jezelf’ is een zinnetje dat ik steeds herhaalde tijdens het maakproces. Het verhaal dat ik wil vertellen is groter dan dat van mij alleen (First Person is voor iedereen die zich deel voelt van de lhbtqia+ community en ook voor de mensen die zich liever niet identificeren op het gebied van gender en/of seksualiteit) en dat maakt dat ik moet blijven proberen om het zo veilig en prettig mogelijk te maken voor iedereen die met First Person verbonden is. Eerlijk gezegd vind ik dat dit voor ieder bedrijf, stichting, overheids- of onderwijsinstelling een prioriteit moet zijn en dat is ook iets wat ik naar iedere opdrachtgever en samenwerkingspartner zal uitstralen: er moet ruimte gemaakt worden om te luisteren naar ieder verhaal. Met name als dat verhaal nog niet zo vaak verteld is, of eenzijdig belicht. Het oprichten van First Person was namelijk eigenlijk een zoektocht naar een plek waar ik me thuis voelde. Een zoektocht naar een familie, zou je kunnen zeggen. Die familie heb ik gevonden en het gevoel dat die mensen me geven: het gevoel gezien en begrepen te worden, wilde ik delen.

Lancering First Person (foto door Clodagh Read)
Lancering First Person (foto door Clodagh Read) (2)

Praktisch gezien lag het oprichten van First Person ver buiten mijn comfort zone. Ik ben gewend om korte verhalen en gedichten te schrijven, niet om begrotingen te maken, marktanalyses te doen en bedrijfsconcepten te schrijven; vooral het grote aantal e-mails dat ik ineens iedere dag moest versturen was iets waar ik erg aan moest wennen. Ik kwam opeens aan het roer te staan van een grote operatie en de enige die al die mensen (inclusief mezelf) moest motiveren was ik. Wat ik daarvan na veel vallen en opstaan heb geleerd is om het persoonlijk te houden en om mensen niet te onderschatten. Dat kreeg bij mijn afstudeerpresentatie de volgende vorm:

De website is gemaakt door mijn collega Oscar van Leest, de vormgeving van het logo en de poster op de achterkant van het zine dat we uitgeven is gedaan door Clodagh Read, mijn lief, en de lancering van First Person hield ik in WALTER books (de plek waar ik persoonlijk al jarenlang mijn (voornamelijk Engelstalige) queer content vandaan haal) en maakte ik openbaar voor iedereen die geïnteresseerd was, dus ook mensen van buiten de community.

Zines First Person (foto door Clodagh Read)
Lancering First Person (foto en poster door Clodagh Read)
firstpersonmag.nl

Terwijl First Person in de eerste instantie bedoeld als voor queer kunstenaars en schrijvers, denk ik dat de publicatie van hun werk ook een verbindende werking kan hebben tussen onze community en mensen die daar niet toe behoren. (Laten we niemand onderschatten!) Daarom besloot ik daarnaast om het evenement in het Engels te doen voor niet-Nederlands sprekende geïnteresseerden en om geen entree te heffen. Deze beslissing, om alles zo toegankelijk mogelijk te maken, voer ik nog steeds door in alle beslissingen die ik maak over First Person. 

Die beslissingen maak ik gelukkig niet meer alleen. Dat zou gek zijn: ik zou op een soort gatekeepers positie terechtkomen en dat kan nooit een eerlijke situatie opleveren. Ik heb nu een redactie gevormd die hopelijk alleen nog maar zal groeien in de jaren die nog komen, zodat er nog minder perspectieven uit ons gezichtsveld ontsnappen. Het komende jaar gaan we twee nummers uitbrengen en hopelijk een goeie subsidie binnenslepen voor de komende jaren. 

Over de toekomst kan ik verder nog niet zoveel zeggen en daar ben ik blij om. First Person zal blijven groeien en ikzelf zal in mijn persoonlijke schrijfpraktijk hopelijk ook blijven groeien. Ik zal in ieder geval blijven schrijven, blijven optreden en blijven publiceren. Ik speel met het idee om voorlichting te gaan geven op middelbare scholen, en om workshops te ontwerpen om beeld en taal te combineren op de basisschool. Ik denk dat het goed is om, als het om ondernemen gaat, je te blijven afvragen wat je allemaal nog meer kunt, jezelf opnieuw uit te vinden, maar vooral om te kijken naar waar je hart sneller van gaat kloppen. Na het afstuderen ben jij de enige die jezelf kan motiveren en je kunt je idee alleen maar verkopen als je voor de volle 100% achter je eigen plan staat.

Als je nu begint met een nieuwe opleiding (maar eigenlijk geldt dit wat mij betreft voor iedere situatie waarin je je kunt bevinden) zou ik je willen vragen kritisch te zijn. Vraag je af of het hele verhaal wordt verteld of dat er nog een perspectief mist, en of jij een waardevolle bijdrage kunt leveren of dat je beter even stil kan zijn. En vooral: volg je intuïtie, wees kritisch op jezelf en doe iets wat je totaal niet van plan was. Misschien maak je dan kans om iets te maken dat waardevol is voor een ander en ontdek jij een community van mensen waarbij je je echt thuis voelt. 

First Person is te vinden op 

Facebook
Instagram
En natuurlijk op onze website: www.firstpersonmag.nl


*English

Introduction

Last summer I graduated from the Creative Writing program without doing the things I had planned to do. I didn’t write a book or publish a poetry collection. Instead, I founded an online platform for queer art and literature, named First Person.

It’s a personal project, because I noticed that as a genderqueer author, there weren’t so many places I could publish my work without having to answer for myself, my identity and my pronouns.

Right now, I’m working on filling up/shaping/organizing the second issue, which will be presented on November 30that the Wintertuinfestival.

Remember: “You’re not just doing it for yourself.”

First Person started as a question of conscience. I had just completed my thesis about the role of non-binary and transgender characters in Dutch-language fiction (long title, I know) (a role that turned out to be minimal and depressing, by the way) and started to doubt what I had imagined to be my graduation project. The plan was, exactly as I had envisioned when I started the program, to write a book. The reader was to empathize with the non-binary protagonist, and would thereby grow to feel more sympathetic towards people who don’t identify as a man or a woman in real life (people like myself). I started to wonder, however, whether one such story could make a difference. The world in which it would be published was never going to stop asking me why this was important. I wondered whether I shouldn’t focus on changing that literary world, in order to create an opportunity for a whole group of people whose voices aren’t heard enough right now. Once I had asked myself that question, the answer actually came to me quite easily: that’s what I had to do.

“You’re not just doing it for yourself,” is a mantra I kept repeating throughout the creative process. The story I want to tell is much bigger than just my own (First Person is for everyone who feels part of the LGBTQIA+ community and also for people who would rather not identify at all with respect to gender/sexuality). That means I have to keep working to make things as safe and pleasant as possible for everyone who’s connected to First Person. To be honest, I think that should be a priority for every company, foundation, government or educational organization, and it will be something I will express to each of my clients and co-operators: there has to be space to listen to every story. Especially if that story hasn’t been told very often or has only been told in one-sided ways. Founding First Person was the start of a journey to find a place I could feel home at. A search for a family, you could say. I’ve found that family, and the feeling that these people give me – the sense of being seen and understood – is a feeling I wanted to share.

Lancering First Person (foto door Clodagh Read)
Lancering First Person (foto door Clodagh Read) (2)

Practically, starting First Person was way out of my comfort zone. I am familiar with writing short stories and poems, not with budgets, market analyses and business plans. It was especially difficult to get used to sending a huge number of e-mails every day. Suddenly, I was at the wheel of a big operation and I was the one responsible for motivating all these people involved, including myself. What I learned over time, by trial and error, was to keep things personal and not to underestimate people. In my graduation presentation, that meant the following:

The website was built by my colleague Oscar van Leest, the logo and poster on the back of the zine we’re publishing are made by Clodagh Read, my partner, and the launch of First Person took place at WALTER books (which has been the source of my mostly English-language queer content for years). That event was open to everyone who was interested, including people outside of the queer community.

Zines First Person (foto door Clodagh Read)
Lancering First Person (foto en poster door Clodagh Read)
firstpersonmag.nl

While First Person was intended in the first instance for queer artists and writers, I think that the publication of their work can also lead to new connections between our community and those outside of it. (Let’s not underestimate anyone!) That’s also why I decided to do the event in English, for those who didn’t speak Dutch, and to make it free of charge. This course of action, of making everything as accessible as possible, will continue to apply to every decision I make concerning First Person.

Fortunately, I no longer make these decisions alone. That wouldn’t be right: I’d end up in a kind ofgatekeeper role and it couldn’t possibly be a fair situation for everyone. I’ve formed a kind of editorial office, which will hopefully grow in the coming years, so that even fewer perspectives will escape our purview. In the coming year, we’re going to publish two issues and hopefully bring in a big subsidy for the years after.

I’m comfortable with the fact that I can’t say all that much about the future. First Person will keep growing and I hope the same goes for my personal writing practice. At any rate, I will keep writing, performing and publishing. I’m playing with the idea of giving awareness trainings in high schools and designing workshops combining image and language for elementary schools. I think it’s good from an entrepreneurial perspective to keep exploring what else you can do, to keep reinventing yourself, but above all to find the things that make your heart beat faster. After graduating, you are the only one who can motivate yourself and you can only sell your idea if you believe in it one hundred percent. 

If you’re about to start your new program – but I think this advice applies to any kind of situation you might find yourself in – I would want to ask you to be critical. Ask yourself if the whole story is being told, or whether a perspective is missing. And ask if you can make a meaningful contribution, or maybe it’s your time to just be quiet for a moment. And above all: follow your intuition, keep questioning yourself, and do something you never planned to do. Maybe you’ll end up making something valuable for another, and you might just discover a community of people that truly make you feel at home.

First Person can be found on

Facebook
Instagram
And of course on our website: www.firstpersonmag.nl

If you want to publish something (text, image, audio, whatever medium) or work on something with the editorial office, send us an e-mail at inzendingen@firstpersonmag.nl!

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *