Ondernemer van de Maand: Fenne Saedt

For English see below*

Fenne Saedt studeerde in 2016 af aan de opleiding Fine Art and Design in Education, beter bekend als de docentopleiding Beeldende Kunst en Vormgeving. Al voordat ze aan deze studie begon wist ze echter al dat ze niet het pad van het middelbaar onderwijs wilde bewandelen. De theorie: de kunstgeschiedenis, psychologie en de communicatie naar publiek, dat vond ze interessant. Met deze theoretische bagage dook ze liever de kunstwereld in, dan de klas. Sinds Fenne is afgestudeerd werkt ze als freelance curator, schrijver en moderator. In 2017 schiep ze de fundering van stichting RUIS. Een tentoonstellingsruimte voor hedendaagse kunst waar de focus ligt op het experiment en de talentontwikkeling van jonge kunstenaars. Sindsdien runt ze deze tentoonstellingsruimte in Nijmegen waar ze in samenwerking met kunstenaars tentoonstellingen maakt. Daarnaast is ze – naast freelance klussen als curator van het programmaonderdeel Expoplu Experiment van Expoplu in Nijmegen – redacteur van hedendaags kunsttijdschrift Mister Motley en scout/moderator voor studio Omstand in Arnhem.

Fenne Saedt in installatie van Simone Albers — SUBSTANCE

Wat drijft jou in je vak?

De vele bijzondere, geniale verhalen en onderzoeken achter de kunstwerken van kunstenaars. Als curator, schrijver en moderator hoop ik deze te kunnen vertalen naar het publiek. Soms in de vorm van een tentoonstelling waar de beleving en het communiceren naar de bezoeker voor mij uitgangspunt is. In dit proces voel ik me het meest maker en beschouw ik de tentoonstelling als kunstwerk. Alhoewel het proces van schrijven voor mij bijna gelijkwaardig is tot het proces van schilderen: je onderzoekt, zet wat lijnen op je canvas, neemt afstand en schraapt iets weg. Als schrijver hoop ik die verhalen, onderzoeken of ervaringen achter het kunstwerk/de kunstenaar over te brengen in schrift.

Wie of wat is je grote inspiratiebron?

Als het gaat om tentoonstellingsruimtes waar ik graag kom, dan zijn kunstruimtes als Showroom MAMA in Rotterdam en NEST in Den Haag plekken waar ik energie van krijg. Niet alleen omdat de tentoonstellingen die er gemaakt worden een experimenteel én inhoudelijk karakter hebben, maar met name ook om de manier waarop deze ruimtes te werk gaan. Het randprogramma van Showroom MAMA vind ik echt te gek. Zo belandde ik hier eens in een 24 uur durende puzzelmarathon tijdens een summer-camp waar kunstwerken tot puzzels waren vervormd en je hierdoor gedwongen werd je urenlang te focussen op één kunstwerk. Als je ogen het niet meer aan konden, mocht je tijd afkopen om een dutje te doen in een van de door kunstenaar Anan Striker beschilderde tentjes.

Bij NEST weten ze hun programma altijd te koppelen en samenwerkingen te vinden met uiteenlopende doelgroepen voor wie kunst kijken misschien geen dagelijkse kost is. Momenteel is de tentoonstelling MYBODY.COM bij NEST te zien, die reflecteert op het lichaam als strijdtoneel van machtsstructuren. Gedurende deze tentoonstelling organiseert de Haagse sportschool Hidden Gym drie op maat gemaakt work-outs rondom BODY, MIND en SOUL binnen de muren van de tentoonstellingruimte, omringd door hedendaagse kunst. Daarnaast vindt je bij sportschool Fit For Free twee maanden lang een selectie van videowerken op de work-out apparaten voor de sportende mens. Dat is toch een fantastische uitwisseling. Ik vind het inspirerend hoe plekken als bovenstaande de kunst aan het alledaagse leven weten te koppelen, dat inspireert me om bij RUIS de focus dit jaar te leggen om een experimenteel en veelzijdig randprogramma. Zoals samenwerkingen met ondernemers uit de straat uit een totaal andere sector. Hoe goed zou het zijn om een lezing van een kunstenaar bij te wonen over de herkomst van het wandtapijt tussen de rollen vloerbedekking van een tapijthandel.

Sandra Heemskerk — Spewing Forth Sea Froth

Wat is jouw visie op ondernemerschap binnen de kunsten?

Ondernemerschap binnen de kunst is voor mij persoonlijk altijd een struikelblok. Enerzijds wil je niet afhankelijk zijn van subsidiegelden, het brengt onzekerheid met zich mee en je hebt het gevoel dat je continu moet verantwoorden waarom het goed is wat je doen. Anderzijds motiveert het mij in het geval van RUIS om juist zo veel mogelijk geld bij elkaar te krijgen met het doel kunstenaars te kunnen betalen, het materiaal om tentoonstellingen te produceren, de huur van de ruimte etc.. 

In mijn eigen zzp-bestaan heb ik echt moeten leren om naar geld te vragen. Iedere ondernemer uit het culturele werkveld kent het wel, de ‘zeer unieke kansen’ om gratis te werken omdat de klus/ervaring goed zou staan op je CV. Die heb ik in de afgelopen vier jaar wel afgeleerd. Zo ook het idee dat ondernemerschap binnen de kunst vies is. Mijn ondernemerschap is gesteund volgens een format waarmee ik check of ik iets wil aannemen, of niet. In iedere klus of job moeten minstens 2 van de drie P’s (prijs, promotie & plezier) aanwezig zijn. Zo neem ik soms iets aan voor weinig honoraria omdat ik denk dat het mijn persoonlijke ontwikkeling goed doet en ik er energie van krijg. Soms neem je iets aan omdat het flink pegels uitbetaalt en je er een nieuw netwerk of nieuwe opdrachten mee binnen sleept. Daar ben ik harder in geworden. Mijn eerste vraag bij ieder voorstel is of er budget is, daarna praten we verder.  

Geo Wyeth, Johanna & Vanita Monk — We don’t believe in love

Hoe ben jij gestart met RUIS?

Het concept RUIS werd geboren terwijl ik in 2016 vol aan het afstuderen was. Toen nog met compagnon Janneke van Gelder die aan dezelfde opleiding studeerde. De behoefte aan een ruimte voor jonge kunstenaars in thuisstad Nijmegen was groot, RUIS moest een plek worden die niet alleen de net afgestudeerde kunstenaar in regio Gelderland hield en behoedde voor het zwarte gat, maar ook onszelf. Ik weet niet meer hoe, maar via via kwamen we terecht bij het ArtEZ Business Centre (ABC) waar Cily Smulders en Bart Huydts ons meenamen in een ondernemerstraject waar we dingen leerden waar we nog geen kaas van gegeten hadden. Hoe richt je een stichting op? Wat hoort er thuis in een ondernemersplan? Hoe schrijf je een subsidie aanvraag en bij welke fondsen kan je terecht? Een ding was zeker: RUIS moest een stichting worden. Maar hoe richt je een stichting op bij de notaris als je  0,- op je bankrekening hebt staan? Via het ABC kwam RUIS in aanmerking voor een startervouchers van Gelderland Valoriseert, en die kregen we. De zoektocht naar een geschikte ruimte als uitvalsbasis voor RUIS duurde echter lang. Uiteenlopende vormen passeerden de revue, een nomadisch bestaan of in een pand vol ateliers, we hebben zelfs eens bedacht om RUIS als reizend project te zien in de vorm van een verbouwde vouwwagen. Na zo’n twee jaar waren de contacten met de Gemeente Nijmegen warm, de lange adem werd gewaardeerd. Het was erop of eronder. Janneke besloot een andere richting op te gaan en ik ging door, misschien wel vastberadener dan ooit. En dat zag men in Nijmegen, dat dat net afgestudeerde meisje van de kunstacademie de tanden van een pitbull had en zich niet snel gek liet maken. Niet veel later werd ik door de gemeente gekoppeld aan een vastgoedbeheerder die van plan was een oude kapsalon in de binnenstad van Nijmegen te kopen, en de samenwerking met een in zijn ogen vreemde, jonge ondernemer wel zag zitten. Volgens mij weet hij na een jaar nog steeds niet wat ik met RUIS allemaal uitspook, maar de ruimte voor jonge kunstenaars is er.

Broken Toaster Records in opbouwperiode van tentoonstelling Kasper van Moll — Mucking About on the Featherbed Bog

RUIS bestaat nu één jaar, waar ben je in dit jaar tegenaan gelopen en hoe heb je dat opgelost?

Precies een jaar geleden opende RUIS haar deuren aan de Hertogstraat 119 in Nijmegen. Na een lange adem kwam er eindelijk plek voor een nieuwe kunstruimte in deze stad. Een oude kapsalon liet zich verbouwen tot een kleine tentoonstellingsruimte met glazen wanden, een granito vloer en een douchebak in de kelder. En man, wat was het een rollercoaster. 19 kunstenaars, 7 samenwerkingspartners, 2 stagiairs en meer dan 1500 bezoekers mocht RUIS het afgelopen jaar ontvangen.

Dat ging echter niet altijd zonder slag of stoot. Lang heb ik gedacht dat de werkdruk en onzekerheid die je ervaart bij het openen van een dergelijk initiatief zou verdwijnen met de komst van een fysieke ruimte. Maar met het huren van een pand ben je er niet, dan begint het pas. Waar ik met name tegen aanloop is de financiële onzekerheid die je ieder programmajaar weer ervaart. Met een aantal kunstinstellingen in Nijmegen proberen we het ecologische, culturele klimaat van de stad tot een hoger level te tillen, zodat we ook de kunstenaars een honorarium kunnen bieden. Je schrijft als artistiek leider lange tijd toe naar een inhoudelijke, divers maar experimenteel programma waar je helemaal achter staat. Wanneer je deze plannen eindelijk opstuurt naar diverse fondsen maar je aanvraag niet gehonoreerd wordt, is dat ergens pijnlijk. Dat is me nu een aantal keer overkomen. Ik heb echter geleerd dat je geen angst of onzekerheid moet hebben over het niet hebben van geld. De oplossing blijkt: het onuitputtelijk lobbyen naar andere geldstromen, wat enkel lukt wanneer je écht gelooft in de visie en plannen die je op papier hebt gezet.

Uiteindelijk werd de stichting afgelopen jaar financieel ondersteund door de Gemeente Nijmegen en de Provincie Gelderland, daardoor heeft RUIS bestaansrecht op kunnen bouwen en laten zien dat de ruimte in staat is om een uiteenlopend programma neer te zetten waar de talentontwikkeling centraal staat.

Simone Albers tijdens opbouw SUBSTANCE

Het hebben van een tentoonstellingsruimte klinkt heel romantisch, maar hoe verdien je je geld hiermee?

RUIS is een stichting die hangt of staat bij het honoreren van subsidie door geldstrekkers. De focus ligt bij RUIS op de talentontwikkeling van jonge kunstenaars met een band met de regio. Dat houdt in dat het proces en het dialoog over de kunst belangrijk is dan het eindresultaat. RUIS is dus geen galerie waar de verkoop van kunst centraal staat, sterker nog: de stichting streeft een ideëel doel na en is niet gefocust op het maken van winst.

Het is voor kleine culturele instellingen altijd lastig om cultureel ondernemerschap in te zetten, zo ook voor RUIS. De stichting werkt met minimale budgetten en de eindeloze inzet van enthousiaste vrijwilligers en stagiairs omdat RUIS het van belang vindt dat kunst en cultuur voor iedereen toegankelijk is en niet enkel voor de kunstliefhebber met geld.

Wat is jouw toekomstvisie? Waar wil je staan over vijf jaar?

RUIS maakt per jaar programma, tot oktober 2020 blijven we dan ook gevestigd aan de Hertogstraat 119 met een volle planning vol tentoonstellingen en events. Binnenkort opent de tentoonstelling ‘A sad love story’ met werk van Liedeke Taen in het kader van het Young Art Weekend, een samenwerkingsproject met 6 hedendaagse kunstinstellingen uit Nijmegen. Binnen deze tentoonstelling vinden allerlei evenementen plaats zoals een performance-marathon en een pillow première, een avond die in het teken staat van de korte kunstfilm. Het is dan ook lastig om nu al te bedenken hoe het over 5 jaar met RUIS gaat. Mede omdat RUIS van subsidiegelden bestaat die ieder jaar opnieuw aangevraagd moeten worden.

Een van mijn doelen met RUIS was een toevoeging zijn aan de geijkte plekken voor hedendaagse kunst om een levendig kunstklimaat in Nijmegen te creëren. De afgelopen jaren zijn er naast RUIS verschillende initiatieven bij gekomen, zoals Singular_Art een te gekke galerie aan de Waalkade. Er gebeurt de laatste tijd veel op het gebied van kunst en cultuur in deze stad, dat is fijn en motiverend om te zien. Als ik dan toch mag dromen hoop ik dat RUIS over 5 jaar nog steeds bestaat als platform waar de jonge kunstenaar zich gehoord voelt. Hopelijk met een grotere ruimte en vooral een groter budget. Zodat er naast spannende tentoonstellingen ook een uitgebreid randprogramma kan ontstaan.

Gevel van RUIS 

Wat is volgens jou een echte ‘Must Do’ voor elke kunstenaar?

Opkomen voor een eerlijk honorarium! In het kader van ondernemen binnen de kunst zou ik iedere kunstenaar willen aanraden zich hier hard voor te maken zodat we samen kunnen werken naar een gezonde ecologie voor kunstenaars. Laatst zag ik dit ironische, maar o zo bekende bericht voorbij komen:

Vraag vanuit een restaurant:

“Hallo, wij zijn een klein maar gezellig restaurant in het centrum van de stad. We zijn op zoek naar muzikanten die gratis bij ons willen spelen en zo hun muziek kunnen promoten en CD’s kunnen verkopen. Het gaat hier niet op dagelijks spelen maar op speciale avonden. Wanneer het publiek goed op je muziek reageert zou het wel een dagelijks gebeuren kunnen worden. We hebben een voorkeur voor jazz, rock of andere swingende muziek. Zie je het zitten jouw muziek te promoten, neem dan zo snel mogelijk contact met ons op!

Antwoord van een muzikant:

“Ik ben een muzikant met een redelijk groot huis. Ik ben op zoek naar een restauranthouder die zijn restaurant wil promoten door gratis voor mij en mijn vrienden te komen koken. Het gaat niet om een dagelijkse maaltijd maar het is voor speciale gelegenheden. Wanneer dit goed ontvangen wordt, kan het eventueel wel een dagelijks gebeuren worden. Onze voorkeur gaat uit naar kalfsvlees, zuiglam, speenvarken en exotische cocktails. Heeft u interesse om uw restaurant te promoten, neem dan met spoed contact met ons op.”

Een must do voor iedere kunstenaar is als je het mij vraagt lid worden van Platform BK. Zij onderzoeken de rol van kunst in de samenleving en voeren actie voor een beter kunstbeleid. Platform BK werkt aan een betere waardering van de beeldende kunst en een sterkere positie van iedereen die binnen de sector werkzaam is.

En een tip voor Arnhemse kunstenaars: maak gebruik van de Stroomversneller. Dit is een subsidieregeling voor jonge makers. Als je een nieuw, actueel en/of experimenteel cultureel project wil initiëren in Arnhem kun je hiervoor als individu een bijdrage aanvragen zonder dat je een stichting hoeft te zijn.

Volg Fenne op:

ruisnijmegen.nl
Instagram Fenne Saedt
Instagram Ruisnijmegen
Facebook
Linkedin


* English

Entrepreneur of the Month: Fenne Saedt

Fenne Saedt graduated in 2016 from the Fine Art and Design in Education program, better known as the teacher training for the visual arts. Even before she started this program, however, she knew she didn’t want to teach in secondary school. It was the theory that interested her – art history, psychology and public communications – but she wanted to take this background into the art world rather than the classroom. Since her graduation, Fenne has been working as a freelance curator, writer and moderator. In 2017 she laid the foundations for the RUIS foundation: an exhibition space for contemporary art with a focus on developing the talents of young artists. Since then, she has been running this space in Nijmegen and cooperating with artists on exhibitions. Besides her freelance jobs, Fenne is a curator at the Expoplu Experiment program at Expoplu in Nijmegen, an editor at the contemporary art magazine Mister Motley and a scout/moderator for studio Omstand in Arnhem.

Fenne Saedt in the installation of Simone Albers — SUBSTANCE

What drives you in your profession?

The many incredible, brilliant stories and the intricate research behind the artworks that artists create. As a curator, writer and moderator, I hope to share these stories with the public. Sometimes I do this through an exhibition, where my communication with the audience to give them an experience of the art is the most important thing. As a curator, I feel like a maker, too; I consider the exhibition an artwork in itself. On the other hand, writing is almost equal to painting for me: you research, you draw some lines on the canvas, you step back, you scrap something. As a writer I aim to transmit those stories, the research or the experiences behind an artwork/artist, in words.

Who or what is your biggest source of inspiration?

When it comes to exhibition spaces that I like to visit, spaces like Showroom MAMA in Rotterdam and NEST in The Hague are very exciting to me. Not only because their exhibitions are both experimental and substantive in character, but also because of the ways these spaces work. I adore the side program of Showroom MAMA. One time, I ended up at a 24-hour puzzle marathon during a summer camp, where they had morphed the artworks into puzzles and you had to spend hours and hours focusing on a single work of art. If your eyes got tired, you could pay someone to take over while you had a nap in one of the little tents painted by artist Anan Striker.

At NEST, they always manage to connect their program and cooperate with target audiences for whom the consumption of art may not be an everyday activity. Currently, they’re showing the exhibition MYBODY.COM, which reflects on the body as the battleground of different power structures. As part of the show, the local gym Hidden Gym will organize three bespoke work-outs focused on BODY, MIND and SOUL within the walls of the exhibition space, in the middle of all that contemporary art. At the Fit For Free gym, they’ll be displaying video art on the work-out machines for two months. Isn’t that an amazing exchange? I’m really inspired by how these spaces manage to connect art to everyday life, and it makes me want to focus on a more diverse and experimental side program at RUIS this year. For example, I’d like to cooperate with entrepreneurs in my street who work in an entirely different industry. How great would it be to experience an artist’s lecture on the history of tapestry, sitting among the local rug store’s rolls of carpeting?

Sandra Heemskerk — Spewing Forth Sea Froth

What is your vision on entrepreneurship within the arts?

Entrepreneurship within the arts is always a bit of an obstacle for me. On the one hand, you don’t want to depend too much on subsidies; it’s an insecure source of income and you’re constantly forced to justify why you’re doing the right things. On the other hand, when it comes to RUIS, I’m definitely motivated to amass as much money as possible so I can pay the artists, the materials necessary to produce exhibitions, the rent of the space, et cetera.

As a self-employed person I’ve really had to learn how to ask for compensation. Every entrepreneur in the cultural sector is familiar with the ‘unique opportunities’ to work for free, those gigs or experience that would look so great on your CV. Over the last four years, I’ve learned to forget about those. Entrepreneurship in the arts is not a ‘dirty’ thing. I have a dedicated format that I use to decide whether I want to take a job or not. In every case, at least two of the three P’s (price, promotion, pleasure) should be present. I might take a job that doesn’t pay much if I think it will benefit my personal development and if it stimulates me. In other cases, I do something because it pays well and I gain access to a new network and possible future opportunities. I’ve definitely become tougher over time. Whenever someone has a proposal for me, my first question is whether there is a budget. Then we’ll talk.

Geo Wyeth, Johanna & Vanita Monk — We don’t believe in love

How did you start with RUIS?

RUIS was born while I was graduating in 2016. At the time I worked on the project together with my business partner Janneke van Gelder, who studied in the same program. There was a lot of demand for a space for young artists in my hometown of Nijmegen. RUIS would be that place, keeping newly graduated artists – ourselves included –  in Gelderland – and stopping them from falling into a black hole. I don’t remember how exactly it happened, but somehow we found ourselves at the ArtEZ Business Centre (ABC). Cily Smulders and Bart Huyds gave us an entrepreneurship crash-course where we learned things we hadn’t the faintest clue of. How do you form a foundation? What should be part of a business plan? How do you apply for subsidies and what funds are available? It was clear to us that RUIS had to be a foundation – but how do you go about doing that with an empty bank account?  

Through the ABC, we became eligible for starter vouchers from Gelderland Valoriseert, and we were awarded those. But then it took a long time to find an appropriate space to serve as a home base for RUIS. We thought about different shapes and sizes, from a nomadic existence to a building full of studios; we even considered turning RUIS into a traveling project in a folding trailer. After two years, Janneke decided to focus on other projects and I became even more determined. At this point, I knew everyone at the Nijmegen city council and they began to realize that this fresh graduate from art school was like a pit bull that refused to let go. Not long after that, the city connected me to a real estate manager who was about to buy an old barbershop in the center of Nijmegen and who seemed interested in cooperating with such an odd, young entrepreneur. Even now, one year in, I don’t think he understands exactly what I’m doing with RUIS, but that much-needed space for young artists is here.

Broken Toaster Records at the exhibition of Kasper van Moll — Mucking About on the Featherbed Bog

RUIS has existed for a year now; what challenges have you faced this year and how did you address them?

RUIS opened its doors exactly a year ago on the Hertogstraat 119 in Nijmegen. It took a while, but there was finally a new art space in the city: an old barbershop was reconfigured into a small exhibition space with glass walls, a granite floor and a shower in the basement. And let me tell you: it was a roller coaster. We had 19 artists, 7 cooperators, 2 interns and more than 1500 visitors over the past year.

It was not always easy. For a long time, I believed that the immense pressure and insecurity I experienced in the process of founding RUIS would mostly evaporate once the physical space was ready. But renting the space wasn’t end of the story – it was only the beginning. The main difficulty is the financial insecurity we have to deal with every year. Together with a number of art organizations in Nijmegen, we’re trying to raise the cultural ecology and climate of the city to the next level, so that we can also pay our artists. As an artistic director, you spend a long time writing a substantive, diverse and experimental program that you believe in. Then when you send it to funders and it gets rejected, that can be quite painful. It’s happened a few times at this point. I’ve realized I shouldn’t live in constant fear of not having funding. The best thing you can do is simply to lobby at every opportunity for different cash flows, and that only works if you truly believe in your vision and the plans you’ve put on paper.

The foundation was financially supported by the Gemeente Nijmegen and the Provincie Gelderland this year, and that has allowed RUIS to demonstrate its value to the region and its ability to present a diverse program with talent development at its core.

Having an exhibition space of your own sounds very romantic, but you have to pay your bills with it, too. How do you manage that?

RUIS is a foundation, which means our existence hinges on honoring the subsidy requirements of our funders. At RUIS, our focus lies with the talent development of young artists who are connected to the region. That means the process and the dialogue about the art are more important than the final result. We’re not a gallery where selling art is the central ambition; our goals are idealistic and not profit-centric.

For small cultural foundations, it’s very difficult to engage in cultural entrepreneurship and this is also true for RUIS. We have minimal budgets and we’re largely dependent on the efforts of our enthusiastic volunteers and interns, because we think it’s important that art and culture are accessible to everyone – not just for art lovers with money.

Simone Albers — SUBSTANCE

What is your vision of the future? Where do you want to be in five years?

RUIS makes a yearly program. At least until October 2020 we’ll remain at the Hertogstraat 119 with a busy schedule of exhibitions and events. Soon we’ll have the opening of our new exhibition ‘A sad love story’ with work by Liedeke Taen, as a part of the Young Art Weekend, a cooperation with 6 contemporary art organizations in Nijmegen. As a part of this exhibition, we’ll have all sorts of events like a performance marathon and a pillow premiere, a night dedicated to short art films. It’s hard to say where RUIS will stand in five years, in part because RUIS survives through subsidies that have to be re-applied for every year.

One of my goals with RUIS was to help create a lively art climate in Nijmegen by adding to the traditional locations for contemporary art in the city. Besides RUIS, the last few years have seen various new initiatives arise, such as Singular_Art – a wonderful gallery on the Waalkade. It’s really delightful and motivating to see that there’s a lot going on in the world of art and culture in this city. If I’m allowed to dream, I’d hope that RUIS is still here in five years, as a platform where young artists can make their voices heard. Ideally with a bigger space and a bigger budget. So that an expansive side program can emerge alongside the exciting exhibitions.

Frontage of RUIS

What do you think is a real ‘Must Do’ for every artist?

Demand fair compensation! With regard to entrepreneurship in the arts, I would recommend every artist to insist on this, so that we can work together towards a healthy ecology for artists. I recently saw this ironic, but oh so familiar message posted:

Question from a restaurant:
“Hi, we are a small but cozy restaurant in the city center. We are looking for musicians who would like to promote their music and sell CDs by playing in our venue for free. Not every night, but for special occasions. If the audience responds well to your music, it could become a daily event. We have a preference for jazz, rock or other rhythmic music. If you are interested in promoting your music, get in touch with us ASAP!”

Answer from a musician:
“I am a musician with a sizeable house. I am looking for a restaurant owner who would like to promote his restaurant by cooking for me and my friends for free. Not every night, but for special occasions. If your food is received well, it could become a daily event. We have a preference for veal, lamb, suckling pig and exotic cocktails. If you are interested in promoting your restaurant, get in touch with us ASAP!”

If you ask me, a must-do for every artist is to join Platform BK. They research the role of art in society and represent artists in the struggle for better art and culture policy. They work for a fair valuation of fine arts and a stronger economic position for everyone in the sector.

A tip for artists in Arnhem: use the Stroomversneller. This is a special subsidy for young makers. If you want to initiate a new, contemporary and/or experimental cultural project in Arnhem you can apply for this subsidy as an individual, without having to be a foundation.

Follow Fenne at:

ruisnijmegen.nl
Instagram Fenne Saedt
Instagram Ruisnijmegen
Facebook
Linkedin

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *