Ondernemer van de Maand: Willemijn Kranendonk

For English see below*

Willemijn Kranendonk (1994) heeft dit jaar haar studie Creative Writing afgerond aan ArtEZ Arnhem. Ze is afgestudeerd met een poëziebundel genaamd Spullen en lichamen. 
In 2017 stond ze in de finale van Write Now!, dit jaar werd ze derde bij de Turing Gedichtenwedstrijd. Haar werk verscheen o.a. In Tirade, DW B, op De Optimist en Revisor. Momenteel werkt ze aan haar debuutroman die zal verschijnen bij Uitgeverij Van Oorschot. 

Schrijven over geld, nadenken over geld. Geld.

Toen ik gevraagd werd voor deze blog, was ik verbaasd. Ik voel me geen ondernemer, ik verdien wel wat met het schrijven, maar niet veel. Niet genoeg om van te leven in ieder geval.

Sinds het afstuderen afgelopen juli werk ik bij de klantenservice van een netbeheerder. Dit klinkt saaier dan het is, maar het is niet de enerverende baan waar ik op gehoopt had. Ik wilde dat er opdrachten binnen zouden stromen en dat ik er binnen een paar maanden van zou kunnen leven. Ik weet dat het in de literatuur meestal niet zo werkt. Als ik andere jonge schrijvers spreek, hebben ze er vrijwel allemaal een baan naast. Ze ploeteren, net als ik, naast hun werk door. De banen in kwestie neemt altijd te veel tijd in beslag en betalen te weinig. Toch moeten we ermee door gaan.

’s Ochtends in de trein naar mijn werk voel ik me vaak depressief omdat ik een dag ga verspillen. Het voelt alsof ik elke dag dat ik daar werk een stukje van mezelf door het toilet spoel, alsof ik mezelf verloochen om rond te kunnen komen. Dit is onzin. Je moet doen wat gedaan moet worden om in leven te blijven. In dit systeem, in deze samenleving, moet er gewerkt worden. En ik werk om te kunnen schrijven. Om boeken te kopen. Om de laptop af te betalen waar ik mijn boek op schrijf. ‘Het doel heiligt de middelen,’ zoals mijn moeder altijd zegt.

Ik heb opdrachten, ik draag voor en ik schrijf mijn boek. Mijn grootste droom toen ik aan de opleiding begon, was het schrijven van een boek. Daar ben ik nu mee bezig, dus eigenlijk heb ik niets te klagen. Er komt een paar honderd euro per maand binnen dat ik verdien met het schrijven, dus waarom dan dit onbestemde gevoel dat ik mezelf te kort doe?

Er heerst nog steeds een idee dat de schrijver dagenlang eenzaam op zijn zolderkamer zit te werken. Deels is dit waar, we ploeteren wat af. Gebogen over onze laptops in cafés of aan de keukentafel. Aan de andere kant is er zoveel veranderd. Het leven is duur, er zijn weinig tot geen goedkope woningen, dus een redelijk salaris is een vereiste als je niet in een kartonnen doos wilt wonen. Je kan niet langer eenzaam op een zolderkamer zitten. Deze zolderkamer kost al snel vijfhonderd euro en waar haal je dat dan vandaan?

Als jonge schrijver of kunstenaar moet je ondernemer, werknemer en maker zijn. Je moet een balans zoeken om geld te verdienen waardoor je meer kunt maken, zonder stress te hebben over geld. Dit is een moeilijke balans. Ik heb ‘m nog niet gevonden. Het enige wat ik tegen anderen (en tegen mezelf) wil zeggen is: blijf doorgaan, blijf maken. Uiteindelijk gaat het niet om wat je verdient. Het gaat om dat ene project, dat boek, gedicht, verhaal, schilderij. Blijf doorgaan.

Volg Willemijn op:

willemijnkranendonk.nl

Fotocredits profielfoto: Purdey van Dijke


English

Entrepreneur of the Month: Willemijn Kranendonk

Willemijn Kranendonk (1994) graduated this year from the Creative Writing program at ArtEZ Arnhem. Her graduation project was a poetry bundle titled Spullen en lichamen (Stuff and bodies)

In 2017, she was in the finals of Write Now!; this year she came in third at the Turing Poetry Contest. Her work appeared (among others) in Tirade, DW B, The Optimist and Revisor. She is currently working on her debut novel which will be published at Van Oorschot publishers.

Writing about money, thinking about money. Money.

When I was asked to write this blog, I was surprised. I don’t feel like an entrepreneur. I might make a little money writing, but not much. Not enough to live off, in any case.

Since graduating last July, I’ve been working at the customer service of an electricity company. That sounds more boring than it really is, but it’s not the exciting job I’d hoped for. I wanted the commissions to pour in and to live off my writing within a few months. Yet I understood that it rarely works that way in literature. When I talk to other young writers, almost all of them have a day job. They struggle, like I do. The jobs in question almost always take too much time and pay too little. Still, we must persevere.

When I’m on the train to work in the morning, I often feel depressed because I’m going to waste my day. It feels like every day I work there is flushing a piece of me through the toilet, like I’m betraying myself to make ends meet. That’s nonsense, though. You have to do what needs to be done to stay alive. In this system, in this society, that means working. And I work to write. To buy books. To pay for the laptop on which I write my book. The goal justifies the means, as my mother always says.

I have commissions, sometimes I read my work in public, and I write my book. My biggest dream when  I started the program was to write a book. And that’s what I’m doing, so I really shouldn’t complain. My writing earns me a few hundred euros a month, so why do I have this indeterminate feeling that I’m doing myself an injustice?

There’s still a dominant idea that writers spend their days working in solitude in their attics. There is some truth to it: we still spend long periods of time bent over our laptops in cafés or at the kitchen table. On the other hand, so much has changed. Life is expensive, affordable housing is rare to nonexistent, so a reasonable salary is essential if you don’t want to live in a cardboard box. You can’t work in solitude in your attic because the attic costs five hundred euros and where are you going to get that?

That means a young writer or artist today has to be an entrepreneur, an employee and a maker. You have to find a balance when it comes to earning money, so that you can be creative without being stressed about your finances all the time. This is a difficult balance to strike. I haven’t managed yet. All I can say to others – and to myself – is: keep going, keep making. In the end, it’s not about what you earn. It’s about that one project, that book, poem, painting. Keep going.

Follow Willemijn at:

willemijnkranendonk.nl

Photocredits profile: Purdey van Dijke

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *