OUMNIA GUIGUI – GASTBLOGGER

for English see below*

Klaar om uit te vliegen, staar ik naar een leeg vel papier. Een wit vel, klaar om ingevuld te worden met mijn eigen verhaal. Net zoals ik dat altijd doe wanneer ik aan een nieuwe song begin.
Woorden vullen mijn hoofd, als een puzzel kieper ik ze uit mijn hersenpan en leg ik ze allemaal klaar op mijn vel papier, om vervolgens de juiste context en juiste plek voor ze te bepalen.

Mijn naam is Oumnia Guigui. Ik ben songwriter, backing vocalist en ik leef van en voor de muziek. Als geboren en getogen Zeeuwse begon ik vijf jaar geleden aan het ArtEZ Conservatorium te Enschede en eindelijk is het zover. Het einde van mijn lang geleden nieuwe begin is in zicht! Nu, sterker dan ooit tevoren, stel ik mijzelf vaak de vraag; “doe ik het allemaal wel goed? Had ik dingen anders moeten aanpakken? Heb ik de juiste keuzes gemaakt? Sta ik goed, daar waar ik sta?”

Mijn pad

In 2015 studeerde ik af als performing artist – Actrice in Tilburg. Mijn studiebegeleider en tevens zangcoach op de opleiding, gaf toen der tijd nog les aan het ArtEZ Conservatorium te Enschede. Hij was dan ook degene die mij er van overtuigde om hier mijn vervolg studie te doen.
Voordat ik begon aan het conservatorium had ik eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten. Ik wist dat ik muziek wilde maken en alles wilde leren over het vak.
Ik moest een lastige keuze maken tussen ‘Popacademie Zang’ en ‘Popacademie Songwriter’. Het schrijven heeft er altijd al in gezeten, maar songs schrijven is echt een andere tak van sport waar ik toen nog niet zo lang geleden kennis mee had gemaakt. Om deze reden koos ik uiteindelijk toch voor de richting zang met daar omheen extra writing lessen en een minor songwriting in mijn laatste studiejaar.

Een nieuw begin is altijd spannend, zo kan ik me mijn eerste kennismaking met ArtEZ nog goed herinneren. Met zijn allen in een prachtige concertzaal zaten we daar; Muziektherapie, Docent Muziek, Media Music en Popacademie allemaal bij en door elkaar gehusseld. De grote liefde voor mijn discipline was tegelijkertijd ook mijn grote angst. Wat als ik niet goed genoeg was?
Waar mijn rode popacademie keycoard aan mijn nek zich onderscheidde van de andere opleidingen, was muziek hetgeen wat ons juist verbond met elkaar. Het zijn in deze ruimte, met al deze mensen, stelde mij gerust. Iedereen had hetzelfde zweet die eerste dag, wat zeg ik… die eerste introductie week, maar ook iedereen had dezelfde passie. Dezelfde drive, hetzelfde doorzettingsvermogen. Dit was mijn plek, dit was mijn taal, dit was mijn volk.

Het studeren heb ik als een pittige uitdaging ervaren. Ik kwam ArtEZ binnen gelopen met een achtergrond waar “Fake it till you make it” nog net niet op je voorhoofd staat getatoeëerd, en het ‘vrije aspect’ van kunstopleidingen in het algemeen is iets wat mijn brein, dat eigenlijk structuur en regelmaat nodig heeft, soms moeilijk te verwerken vindt. Ik had er nét vier van zulke jaren op zitten en daar ging ik weer. Het diepe in, daar waar vrijheid je juist moet brengen wat je wilt uitdragen naar de rest van de wereld. Om goed met deze onregelmatigheid om te kunnen gaan moest ik gedurende mijn studie vaak terug naar de kern.
Wie ben ik, wat drijft mij en welke boodschap wil ik uitdragen met mijn werk.

Als Marokkaanse opgroeien in een land waar vrijheid centraal staat, met liefde voor de mens en niet per definitie een bepaald gender/geslacht, daarnaast werkzaam in een vak dat over het algemeen niet wordt geaccepteerd binnen mijn culturele achtergrond, zijn ‘vrijheid’, ‘female empowerment’ en ‘acceptatie” voornamelijk de rode draad geweest in mijn leven. Hoe ouder ik word, hoe rijper ik in het vak sta. Hoe meer ik word uitgedaagd me ergens hard voor te maken, hoe meer deze thema’s als (gender)- discriminatie, religie, vrijheid, female empowerment en acceptatie zich ook vertonen in mijn werk.  Muziek gebruik ik als middel om me met mensen te verbinden en te communiceren. Mijn werk ontstaat altijd vanuit een persoonlijke zoektocht naar een positionering op deze wereld en vanuit mijn eigen gevoelens daarbij. Hetgeen wat ik schrijf reflecteert dan ook een stukje van mijzelf en ieder die zich aangesproken voelt in de omschreven omstandigheden en gevoelens. Ik heb letterlijk een stem gekregen waarmee ik een boodschap kan uitdragen, naar mijn mening zijn de stukken die bovenstaande achtergrond hebben dan ook de beste van mijn hand. De titel wereldverbeteraar is niet waarvoor ik ga, maar wellicht kan ik wel iemand informeren, inspireren of juist uitdagen om het onderste uit de kan te halen.

The Voice

In mijn tweede studiejaar (2016) besloot ik mee te doen aan een commercieel programma, genaamd “The Voice of Holland”. Iets wat je in eerste instantie, als je mijn werk met een soulvolle urban sound hoort/kent, niet meteen bij mij zou verwachten.
Ik ging er heen om zo veel mogelijk partijen, voornamelijk achter de schermen, te leren kennen zodat ik ten alle tijden iemand zou hebben om in te zetten waar en wanneer nodig.
De eerste vraag die ik altijd krijg is; “Heb je er nou écht wat uitgehaald? Mijn doel was tot aan de knock-outs blijven zitten en als een spons alles en iedereen in mij opnemen en dit is mij gelukt. Verder in de competitie komen is leuk, maar ook voor de winnaar houdt het programma een keer op. Dus plat gezegd, heb ik mijn doel bereikt? Ja. Tegelijkertijd is het antwoord in positieve zin ook ‘nee’. Tot dusver heb ik nog niet veel partijen in hoeven zetten doordat alles vanuit eigen initiatief goed loopt. Langzaam, maar steady. Zoals het goed voelt voor mij.

Tijdens deze TVOH periode werd ik door een meisje gespot dat mij in mijn studententijd in Tilburg ooit heeft geboekt voor een huiskamer concert wat zij organiseerde. Toeval wilde dat zij vijf jaar later voor een management kantoor werkte met grote namen onder hun beheer.
Het concert waarvoor zij mij toen der tijd boekte, was mijn allereerste show die ik daadwerkelijk vulde met alleen maar eigen werk. Door deze mogelijkheid werd ik meteen benaderd voor een writingcamp voor één van haar grote artiesten.
Een writingcamp heeft vele verschillende vormen, maar wat het in principe inhoudt is dat je met een club songwriters en producers bij elkaar komt om in een korte tijd (3 tot max 5 dagen) nieuwe songs te schrijven voor andere artiesten.
Het camp duurde drie dagen, en elke dag schreef ik twee songs in twee verschillende teams. Om 9: 00 ’s ochtends stond ik paraat in een studio in Amsterdam tot 14:00 ’s middags, lunchen en dan weer verder met een nieuw team aan een nieuwe song, tot ‘ie klaar was.
Dit was mijn eerste camp van velen die nog volgden. Wat ik toen niet wist was dat ik meteen in een hardcore camp terecht was gekomen. Ik schreef met the finest creators uit ons land, zoals writers; Nicole Bus (nu getekend bij Roc Nation, het label van Jay-Z), Duncan Laurence, Niels Geusebroek en ik werkte met producers verantwoordelijk voor de grootste hits van Beyonce tot aan Tino Martin. Het voordeel daaraan was dat er dus ook ontzettend veel labels en managements representatief waren die zo nu en dan kwamen controleren wat hun eigen artiesten/creators deden. Zo werden ook ik en mijn talenten opgemerkt, ik wisselde mijn gegevens uit en ik word nu regelmatig geboekt voor klussen en camps.
Tijd is geld, ook in dit wereldje. Wetende wat ik nu weet m.b.t de invulling en dag indelingen van camps, zou ik zo’n ontzettend groot camp niet snel meer doen als ik zou mogen kiezen.  Ik heb het toen als fantastisch ervaren gelukkig, en meteen wist ik: dit is hoe ik ook geld wil verdienen.

The Write Girls

Tot eind 2019 heb ik altijd independent gewerkt. Ik regelde zelf mijn boekingen/communicatie met de andere partijen, ik regelde zelf mijn contractonderhandelingen en het collecteren van mijn inkomsten bij BUMA/STEMRA. Niet de allerleukste klus om te doen, maar ik had er de tijd en ruimte voor en zo hoefde ik geen percentages af te staan aan andere publishing partijen. Daarnaast voelde het ook goed om te zeggen dat ik alles zelf deed, toch een beetje het trotste temperament wat omhoog kwam :-).
In 2019 kwam er een nieuwe publishing partij om de hoek kijken, genaamd “The Write Girls”, afgekort naar TWG voor het gemak. TWG zijn een online tribe of girls die songs schrijven voor van alles en iedereen over de gehele wereld. Met wereldwijd meer mannen dan vrouwen succesvol in de industrie wil deze tribe graag bijdragen aan de verandering daarin, and in order to do so is het uiteraard belangrijk dat we de verandering opzoeken en beginnen binnen onze eigen muzikale werkplek. De gedachtegang van deze publishing sluit ontzettend aan bij waar ik voor sta en daarnaast geloof ik heel erg dat je muziek samen maakt en samen tot een hoger niveau kan tillen met elkaars inzichten. Ik besloot daarom in augustus 2019 met de volgende statement me tot deze tribe te voegen:

Statement & foto Oumnia Guigui.

We zijn met een tribe van 11 girls, afkomstig uit Engeland, Australië, Gibraltar en Nederland. Één van mijn mede writegirls is goede vriendin en collega Rosalie Meijer. Samen met haar ben ik momenteel de uitdaging en inspiratie buiten mijn comfort zone aan het opzoeken. November 2019 besloten we op het vliegtuig te stappen naar Las Negras. Een oud vissersdropje in het zuidwestelijke puntje van Andalusië. Midden in een mooi natuurpark, aan het water zaten we in een hotel, samen met 23 andere songwriters/producers van over de hele wereld om samen maar één ding te doen: nieuwe muziek schrijven.
2019 was een lang jaar voor mij. Ik had last van het kunstenaars kwaaltje; te veel in je hoofd zitten. Soms komen hier goede dingen uit, maar soms zorgt het ook voor de hardnekkigste blokkades. Bij mij was dit laatste voornamelijk het geval, waardoor het goede gevoel bij muziek maken vaker afwezig dan aanwezig was. Probeer dan maar eens een goede song te schrijven…!
Las Negras voelde voor mij als een soort spirituele hereniging met muziek. Ik leerde hier mensen kennen die wederom uit hetzelfde hout gesneden waren/zijn als ik, grenzen en hokjes bestonden hier niet en ondanks dat we allemaal in simpele hotel kamers werkten, zonder fatsoenlijke speakers en met de allerslechtste akoestiek ooit (het totaal tegenovergestelde beeld van wat je in je hoofd hebt wanneer je denkt aan een studio), – was de plek zo ontzettend magisch. De hotelkamer waar ik de eerste dag in werkte, werd het winnende songfestival nummer van 2018 geschreven. Dit bewees voor mij nog maar eens dat het niet gaat om hoe mooi je ruimte er uit ziet, of om wat voor dure gear je in je studio hebt staan. Het gaat om de mensen met wie je de ruimte deelt en de spirit die zij meenemen.
De drie songs die ik schreef werden ontzettend goed ontvangen. Zo goed dat we drie maanden later op het vliegtuig naar Engeland zaten voor weer zo’n week, en we in mei twee weken naar Noorwegen zouden gaan. Dit laatste plan staat uiteraard nu met de COVID-19 crisis on hold, maar zodra het weer mogelijk en verantwoord is om te reizen, zullen wij in Noorwegen te vinden zijn.

jobs jobs jobs

Uiteraard is de muziek niet altijd pais en vree. Wanneer we het over inkomsten hebben is en blijft het een lastig verhaal. Toch vind ik het mezelf moeten verantwoorden tegenover anderen bijna lastiger dan de inkomsten zelf binnenharken. Naast het songwriter zijn heb ik twee verschillende boekingskantoren waarbij ik te boeken ben voor bruiloften, feesten en evenementen, en mijn grootste inkomstenbron is het werken als backing vocalist. Ik heb een paar collega’s waar ik vast voor zing. Zij bezorgen mij voornamelijk in de zomermaanden goed werk, maar over het algemeen werk ik freelance voor ieder die een backing vocalist nodig heeft.

Er zijn ontzettend veel manieren binnen het ondernemerschap om een steady inkomen voor jezelf te creëren, ook binnen het kunst vakmanschap. Het werken vanuit een visie, de juiste mensen opzoeken en durven te “falen” zijn in mijn ogen wat het maakt of breekt voor je. Dit kan middels een lespraktijk, freelancen, het mee doen aan competities, of in mijn geval ook: in een kleding winkel werken. Ook dat soort jobs zijn soms nodig om te kunnen investeren in je muziek. Ik realiseer me heel goed dat het wegvallen van mijn studiefinanciering/lening na mijn afstuderen veel invloed gaat hebben op de leefstijl die ik er nu op naleef. Toch vertrouw ik er op dat de 9 jaar studie, werkervaring en het vele netwerken me daar gaan brengen waar ik zijn moet. Om een beetje een indruk te geven van hoe mijn leven er nou uitziet, ga ik regelmatig op pad met mijn camera. De bijgevoegde vlog geeft indruk van een typische Oumnia week. Drie gigs, een writingcamp, business meetingen en een studioklus.

Nieuw begin

Op het moment van schrijven zit ik in quarantaine vanwege het COVID-19 virus. Uiteraard heeft de situatie ook voor mij grote gevolgen. Gigs en het festival seizoen daargelaten, is het allerbelangrijkste wat nu wegvalt toch wel: mijn afstuderen. 23 Juni aanstaande zou ik afstuderen middels een 45 minuten durende concert. Dit concert zou een nieuw begin worden waarin ik een nieuwe single zou releasen en een preview zou geven van mijn opkomende EP, en het zou een afsluiting worden van vijf jaar studeren aan het conservatorium.
Ik had jullie heel graag al wat previews willen geven van mijn afstudeer product, maar helaas ontbreken deze nu ook vanwege de Corona crisis. Tijd om bij de pakken neer te zitten hebben we niet, want dat diploma gaat er hoe dan ook komen. Hoe ik het nu verder aanpak en vorm ga geven? Daarover vertel ik meer in onderstaand interview:

COVID-19 interview

Vaak wordt mij de vraag gesteld, had je dingen anders gedaan als je ze anders kon doen?
Het antwoord is eigenlijk heel simpel; nee. Ik geloof er in dat alles loopt zoals het moet lopen. Bepaalde keuzes had ik zeker anders kunnen aanpakken, maar dan had ik niet gestaan waar ik nu sta. Wellicht was ik al wat verder geweest, misschien een paar stappen terug, weten zullen we dat nooit, maar wat ik wel weet is dat ik tevreden ben met waar ik nu sta, wat ik doe en wat ik allemaal al heb mogen doen met mijn vier-en-twintig jaar.

Als ik iets zou willen meegeven aan een volgende generatie studenten is het: blijf ten alle tijden bij jezelf, en blijf in jezelf geloven. Je zult met tegenslagen te maken krijgen. Projecten zullen niet lopen zoals je had gehoopt, projecten zullen onverwachts weg vallen, en anderen projecten zullen juist ineens ontzettend hard gaan terwijl je dat niet had kunnen voorspellen. Het hoort er allemaal bij! Het is oke als iets niet gaat zoals gepland, het is oké als je het allemaal even niet meer weet, het is oké om plannen om te gooien en het is ook absoluut oké om te twijfelen of je hier wel voor gemaakt bent. (houdt je vast conservatorium studenten, in leerjaar drie ga je ineens aan ALLES twijfelen. We’ve all been there!!!) Luister naar de meningen en adviezen van buiten af, incasseer ze, relativeer ze, en laat het los als het niet op je aansluit. Leef vanuit je hart.
Je zult vaak een vraag of opmerking met het woord “succesvol” krijgen. Bedenk voor jezelf; wat houdt succes voor MIJ in. Er is namelijk geen goed of fout antwoord op de vraag “Wat is succes”.
Blijf experimenteren, blijf onderzoeken, blijf jezelf onderwijzen ook buiten om ArtEZ en dan komt jouw missie, visie en eigenheid vanzelf om de hoek kijken.

Het einde van mijn lang geleden nieuwe begin is in zicht. Mijn dromen, ambities en plannen voor de komende vijf jaar variëren van het verhuizen naar Rotterdam, een studio aan huis hebben, tot aan getekend worden bij een platenmaatschappij en een Europese tour doen. Ik ben een ontzettende realist dus ik leef voornamelijk in het hier en nu terwijl ik geniet van de talentvolle mensen op mij heen, en alles wat op mijn pad komt. Een jaar vliegt altijd voorbij dus de focus ligt nu vooral op het halen van mijn ArtEZ papiertje. Ik denk dat ik daarna in een heel groot gat ga vallen na 9 jaar studeren, dus ik durf ook nog niet heel goed vooruit te kijken. Hoe mijn komende vijf jaar er uit gaan zien heb ik nog geen specifiek antwoord op, maar wellicht zien we elkaar tegen die tijd weer in een volgende blog, met alle antwoorden op die vraag!

 BACKING VOCAL VIDEO JEANGU MACROOY – NPO RADIO 2 

Mocht je in de tussentijd toch nieuwsgierig zijn, kun je mij uiteraard volgen op mijn social media kanalen.

@Oumniaguigui voor zowel Facebook als Instagram!


* English

Ready to fly the nest, I stare at a blank sheet of paper. A white sheet, ready to be filled with my own story. Just like I always do when I start writing a new song. Words fill my head, I pour them out of my brain like a jigsaw puzzle and lay them out on my sheet of paper, to decide their proper place and context.

My name is Oumnia Guigui. I’m a songwriter and backing vocalist and live of and for music. Born and raised in Zeeland, I started at the ArtEZ Academy of Music in Enschede five years ago and here I am – the end of my new beginning is approaching. More than ever now, I ask myself the questions: “Am I doing everything right? Should I have approached it differently? Did I make the right choices? Am I happy with where I stand?” 

My path

In 2015 I graduated as performing artist/actress in Tilburg. My tutor and singing coach in that program was teaching at the time at the ArtEZ Conservatory in Enschede. He was the one who convinced me to continue my studies there. Before I started at the conservatory, I had no idea what to expect. I knew I wanted to make music and learn everything about the profession. But I had to make a difficult choice between the Vocals program and the Songwriter program at the Academy of Pop Music. Writing has always been one of my passions, but professional songwriting is really a whole different ballgame and I had only just taken my first steps in that direction. For that reason, I finally opted for the Vocals direction while taking extra writing classes and a songwriter minor in my final year.

A new beginning is always a little scary. That’s how I remember my first encounter with ArtEZ, too. All of us in a beautiful concert hall, Music Therapy, Music in Education, Media Music and Academy of Pop Music, all mixed together. My love for my discipline was also the source of my greatest fear. What if I wasn’t good enough?

While the red Academy of Pop Music key cord around my neck distinguished me from my students in other programs, our love of music was what tied us all together. Being in this space, with all these people, relaxed me. Everyone was feeling the same anxiety that day, or rather, the entire introduction week, but everyone shared the same passion, too. The same drive, the same perseverance. This was my place, this was my language, these were my people.

I experienced the study itself as quite the challenge. When I walked into ArtEZ, I came from a background where fake it till you make it is just about tattooed on your forehead, and the ‘free exploration’ of art education in general is something that my brain, which really needs structure and regularity, finds difficult to process. I had only just finished four years of that and here I went again. Off the deep end, where all that freedom should result in finding the message you want to express to the rest of the world. To deal with all this irregularity, I had to return frequently to my awareness of who I am, what drives me and what message I want to express with my work.

Growing up as a Moroccan girl in a country where freedom is central, with a love for humanity and not necessarily a specific sex or gender, and working in a profession that isn’t generally met with acceptance in my cultural background, notions like ‘freedom’, ‘female empowerment’ and ‘acceptance’ have been a common thread in my life. As I’ve aged, I’ve become more mature in my profession. And as I’ve felt increasingly compelled to take a stand, themes like (gender) discrimination, religion, freedom, female empowerment and acceptance have become more prominent in my work. I use my music as a means of connecting and communicating with people. My work emerges from a personal quest for my place in the world and my own emotions surrounding that. That which I write reflects a part of me, and anyone else who feels represented by the experiences and circumstances I describe. I have literally been gifted a voice that allows me to express a message; and if you ask me, the work that is concerned with the issues above is the best I’ve done. I’m not trying to win a do-gooder award but maybe I can educate, inspire or challenge others to make the most of their lives.  

The Voice

In my second year (2016) I decided to participate in a commercial TV show named The Voice of Holland. Something you wouldn’t necessarily expect from me, if you heard or knew my work with its soulful urban sound. I went primarily to get to know as many people as possible, especially back-stage, so that I’d have a network of people to tap into whenever and wherever I needed them.

The first question I always get is: “did you really get anything out of that?” My goal was to stay in until the knock-outs and absorb everything and everyone like a sponge. At that, I succeeded. Going for next rounds in the competition is fun, but even for the winner, that journey ends at some point. So to be straight – did I reach my goal? Yeah. At the same time, I could also say ‘no’, because I’ve rarely had to use the network I built through it. Everything seems to be running quite smoothly from my own initiatives. Slow but steady. The way it feels right for me.

During this TVOH period, I was spotted by a girl who had booked me in my student days in Tilburg for a living room concert she had organized. Coincidentally, five years later she was working for a management office with a portfolio of big names. The concert for which she booked me back then was the first show I filled entirely with my own work. Thanks to this opportunity, I was approached for a writing camp for one of her big artists.

A writing camp comes in many different shapes, but in principle it means you get together with a group of songwriters and producers to write new songs for other artists in a short time frame (usually three to a maximum of five days). This camp took three days, and each day I wrote two songs in two different teams. I’d be ready to go at 9:00 in the morning in a studio in Amsterdam and worked until 14:00, then had lunch and then got back to work with a new team and a new song, until it was done.

This was my first camp and many were to follow. What I didn’t know then was that I had jumped straight into one of the hardcore camps. I was writing with the finest creators in the country, writers like Nicole Bus (now signed by Roc Nation, Jay-Z’s label), Duncan Laurence, Niels Geusebroek and working with producers responsible for major hits by artists from Beyoncé to Tino Martin. The advantage of that was that a huge number of labels and managements were present and dropped by once in a while to check what their creators and artists were doing. That way, they also started to notice me and my talents, I shared my contact details and I’m now regularly booked for gigs and camps.

Time is money, also in this little world. Knowing what I know now, with regard to the contents and the schedules of camps, if it were up to me I wouldn’t necessarily do such a big and intense one again. Fortunately, at the time I thought it was fantastic, and I knew right away: this is how I want to earn my money.

Until the end of 2019 I always worked independently. I did my own bookings and communications with other parties, I negotiated my own contracts and collected my own income at BUMA/STEMRA. Not the most fun of jobs, but I had the time and energy to do it and that way I didn’t have to relinquish part of my income to other publishing parties. It also felt really good to say I did everything myself, after all I have a bit of a proud temperament :- )

The Write Girls

In 2019 there was a new publishing party on the block, named “The Write Girls”, or TWG in short. TWG are an online tribe of girls who write songs for all sorts of projects and artists all over the world. Since globally more men than women are successful in this industry, the tribe wants to contribute to changing that situation, and in order to do so it’s obviously important that we make that change in our own musical workplaces. The idea behind this publishing meshes really well with my convictions and I believe strongly you can create and improve your music together with everyone’s shared insights. In August 2019 I decided to join the tribe with the following statement:

Statement & foto Oumnia Guigui

We’re a tribe of 11 girls, from England, Australia, Gibraltar and the Netherlands. One of my fellow write girls is my good friend and colleague Rosalie Meijer. Together with her, I’m seeking out challenges and inspiration beyond my comfort zone.
In November 2019 we decided to get on the plane to Las Negras, an old fishing village on the southwestern tip of Andalusia. In the middle of a beautiful natural park, we were at a waterfront hotel with 23 other songwriters/producers from all over the world to do only one thing together: write new music.

2019 was a long year for me. I was suffering from the typical artists’ ailment: being in my head too much. Sometimes good things emerge from that, but it can also result in the most stubborn blockages. The latter case applied to me; more often than not, I didn’t feel happy writing music anymore. Try writing a good song in that condition!
Las Negras felt like a kind of spiritual reunion with music. I got to know people who were cut from the same cloth as me, borders and boxes didn’t exist there, and even though we were all working in simple hotel rooms without decent speakers and with the worst acoustics imaginable (the polar opposite of what you’d imagine from a studio) – the place was so magical. The winning Eurovision song from 2018 was written in the hotel room where I worked the first day. It proved to me once again that it doesn’t matter how nice your space is, or what kind of expensive gear you’ve decked out your studio with. What matters is the people you share the space with and the spirit they bring along. The three songs I wrote were received amazingly well. So well, in fact, that three months later we flew to England for another week like that, and in May we were planning to go to Norway for two more. Obviously with the COVID-19 crisis that plan is on hold now, but once it’s possible and responsible to travel again, you’ll be able to find us in Norway.

jobs, jobs, jobs

Of course, music isn’t always a world of peace and harmony. As for finances, it remains a difficult story. Despite that, I’ve sometimes found it more of a challenge to answer for myself to others than to actually rake in the cash. Besides working as a songwriter, I have two booking offices where I can be booked for weddings, parties and events, and my main source of income is working as a backing vocalist. I have a few colleagues for whom I sing regularly. Especially in the summer months, they have great gigs for me, but in general I work freelance for anyone who needs a backing vocalist.

As an entrepreneur there are many ways to create a steady income for yourself, also within the arts. Working from a vision, meeting the right people and having the courage to “fail” are, in my view, what makes or breaks you. You can teach, do freelance work, join competitions or, in my case, work in a clothing store. Those kinds of jobs, too, are sometimes necessary to be able to invest in your music.

I realize very well that now that the fact that my student grants are ending after my graduation will result in a different lifestyle than the one I have now. Still I have faith that after 9 years of studying, work experience and networking I should get to where I need to be. To give you an impression of how my life looks now, I often go around with my camera. The vlog attached here gives you a peek into a typical Oumnia week. Three gigs, a writing camp, business meetings and a studio job.

New beginning

As I write this, I’m quarantined because of the COVID-19 virus. Of course, the situation has huge consequences for me too. Gigs and the festival season aside, the most important thing that I’m missing out on is my graduation. I was going to graduate on the 23rd of June with a concert of 45 minutes. It would be a new beginning, I was going to release of a new single and give a preview of my upcoming EP, and it would mark the festive closure of five years of studying at the conservatory. I would have loved to give you some previews of this project, but unfortunately the Corona crisis means I don’t have any of those, either. I can’t get discouraged; that diploma is going to happen no matter what. How I’m going to deal with and shape the situation now? I’ll tell you more about that in the interview below:

I’m often asked: would you have done things differently if you had the chance again? The answer is really very simple: no. I believe that everything goes the way it has to. Some choices I might have made differently, but then I wouldn’t be where I am now. Maybe I’d have progressed a little more or less, we’ll never know for sure, but what I do know is that I’m content with where I am, what I’m doing and all the things I’ve had the opportunity to do at twenty-four years old.

If I could share something with the next generation of students it is this: always trust your intuition and believe in yourself. You’ll face headwinds. Projects won’t go the way you hoped, some will unexpectedly be cancelled, and others again will suddenly accelerate while you never expected them to. It’s all part of it! It’s OK if something doesn’t go as planned, it’s OK if you’re really at your wit’s end, it’s OK to change plans and it’s also OK to doubt whether you were made for all this. (Buckle up conservatory students: in year three you’re going to doubt EVERYTHING, all of a sudden. We’ve all been there!)
Listen to opinions and advice from outside, take them to heart, relativize them, let them go if they don’t speak to you. Live from your heart.
You’ll often get questions or comments with the word “successful” in them. Ask yourself: what does success mean to me? Because there is no right or wrong answer to the question “what is success?” Keep experimenting, keep exploring, keep educating yourself – also outside of ArtEZ – and your mission, vision and individuality will emerge naturally.

The end of the new beginning that started long ago is in view. My dreams, ambitions and plans for the next five years vary from moving to Rotterdam and having a studio at home to getting signed with a record company and doing a European tour. I’m a total realist, so I live primarily in the here-and-now while I enjoy the company of the talented people around me, and all that I come across on my path. A year always flies by, so the focus for now is with getting my ArtEZ diploma. I’m sure that after nine years of studying, I’ll fall into a huge black hole, so I’m not really prepared to look ahead yet. I can’t tell you what my next five years will look like, but who knows, we might see each other in another blog, with all the answers to that question!

 BACKING VOCAL VIDEO JEANGU MACROOY – NPO RADIO 2 

Should you be curious in the meantime, you are welcome to follow me through my social media channels: @Oumniaguigui for both Facebook and Instagram!

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *