LOT LOUIS VEELENTURF – HUISBLOGGER UPDATE 4

for English see below*

Een plaats van comfort

Toen ik een jaar of tien was keek ik graag een tv-programma op Z@PP dat ‘Veel tijd, weinig geld’ heette, en waarin kinderen leerden om bijvoorbeeld een stukje karton aan hun fiets te maken met een wasknijper en zo met verhoogde street-cred door hun wijk te scheuren. Dat is een redelijke vergelijking met mijn huidige situatie tijdens deze Corona-dagen. Geen cent te makken, maar ik doe wel leuke dingen.

Het is niet helemaal waar dat ik geen cent te makken heb. Ja, mijn workshops zijn gecanceld, en ja, een aantal projecten gaan niet door, maar ik heb wel mijn baantje in een kledingzaak nog, en daar red ik het mee. Het deel van de vergelijking dat wel klopt is dat ik het naar mijn zin heb. Klinkt niet heel aardig, omdat er tegelijkertijd honderden mensen op de intensive care liggen te creperen, maar het is waar. Omdat ik in een relatieve luxepositie zit wat betreft mijn inkomsten (ik zie mijn privilege hier), kan ik me eindelijk focussen op alles wat ik nog wilde (of moest) doen.

Ik heb mijn badkamer schoongemaakt, mijn administratie bijgewerkt, mijn haren gebleekt, de bestanden op mijn laptop geordend, mijn balkon gestofzuigd, twee boeken uitgelezen, een stuk of tien collages gemaakt, al mijn mails beantwoord van de afgelopen drie jaar en ik heb ongeveer 12 filmpjes gekeken op Youtube over time-management.

Het menselijk lichaam serie 1

Voel ik me alleen? Nee. Ik heb een huis vol ontzettend lieve mensen met wie ik samen in quarantaine ben. Verveel ik me? Ook niet. Heb ik het idee dat ik meer kan doen met mijn leven? Ja.

Na ongeveer een week begon het te kriebelen. Het is niet dat ik er niet van genoot om iedere dag een paar uur later op te staan en om een hele dag te kunnen besteden aan het borduren van een garnaal op de rug van mijn spijkerjas, maar in mijn achterhoofd werd de vraag ‘Is dit nou echt wat je wil doen met je leven?’ iedere dag een beetje sterker. Ik herinner me een docent die me vertelde ‘Niets goeds is ooit gekomen uit een plaats van comfort’, en hoewel dat drastisch klinkt, denk ik dat hij bedoelde dat je jezelf uit moet dagen.

Het menselijk lichaam serie 2

Als ik eerlijk ben heb ik mezelf sinds ik ben afgestudeerd niet echt meer uitgedaagd. Ik vind het best lastig om mezelf te motiveren, zeker nu het enige contact dat ik heb met mensen (die niet mijn huisgenoten zijn) via een beeldscherm is. Ik vind het belangrijk, merk ik nu, om fysiek met mensen in dezelfde ruimte te zijn. Om de energie te voelen (als ik even spiritueel mag zijn) die ze uitstralen als ze ergens enthousiast over zijn, of de gedrevenheid, of als ze ergens mee zitten.

Een van de dingen die me dreef om mijn afstudeerwerk te maken was het idee, of de noodzaak, om mensen bij elkaar te brengen. Om leden van de queer community elkaar fysiek te laten ontmoeten, en dat is precies wat er nu onmogelijk is. Natuurlijk is First Person ook een online platform, en daarom zorgen we dat we alsnog content de wereld in sturen in de vorm van een samenwerking met ‘Notulen van het Onzichtbare’, een blog van de Nieuwe Oost (lees bijvoorbeeld dit korte verhaal dat Welmoed Jonas schreef, of bekijk deze samenwerking van mijzelf en Merit Vessies) (https://www.notulenvanhetonzichtbare.nl/notulen/plaza-de-la-paja/ en https://www.notulenvanhetonzichtbare.nl/notulen/vershoudfolie/).

Naast het feit dat ik het ontzettend leuk en inspirerend vind om nieuw werk te lezen/bekijken van andere queer schrijvers en kunstenaars wil ik ook mezelf blijven uitdagen op artistiek vlak. De laatste jaren heb ik me door mijn studie Creative Writing vooral gericht op schrijven en editen, maar de laatste tijd merk ik dat ik in mijn autonome praktijk een sterke drang heb om werk te maken dat je ook echt aan kunt raken. Op de een of andere manier is een Word-document als eindresultaat voor mij niet echt meer bevredigend, en neig ik steeds meer naar analoge manieren van werken.

Het menselijk lichaam serie 4

De afgelopen weken heb ik collages gemaakt, getekend en uren en uren geborduurd. De bijna meditatieve staat waarin ik verzeild raak als ik dat doe, zorgt ervoor dat ik voor het eerst sinds tijden echt naar mijn intuïtie kan luisteren, zonder dat ik druk ervaar of het idee heb dat ik eigenlijk die mails moet beantwoorden die al dagen op me wachten (ook omdat mijn Corona to-dolijstje dat al voor me had opgelost). Ik realiseerde me dat ik mijn eigen (beeldende) artistieke praktijk al een tijdje heb genegeerd. Ik realiseerde me ook dat ik mezelf al een tijd niet heb gevraagd wat ík nou eigenlijk echt zou willen doen, zonder me iets aan te trekken van mijn omgeving. En ik realiseerde me vooral dat ik nog ontzettend veel dingen wil leren.

Ik heb besloten terug de schoolbanken in te gaan. Ik ben ontzettend blij met alles wat ik heb geleerd tijdens mijn tijd aan ArtEZ, maar ik heb het idee dat ik meer in mijn mars heb dan alleen schrijven. Ik wil mijn horizon verbreden en met nieuwe mensen in contact komen. Ik wil dingen maken, dingen die je aan kunt raken en waar je omheen kunt lopen. Ik wil een groep mensen om me heen die me inspireert en motiveert om mijn beste werk te maken. Ik wil nog ietsje langer studeren. Ik ben per slot van rekening nog maar drieëntwintig.

Deze tijd heeft dus behoorlijk wat dingen op zijn kop gezet. Het jaar dat voor me ligt is compleet overhoop gegooid: ik zal veel moeten gaan werken om het collegegeld bij elkaar te sprokkelen, ik zal een beeldend portfolio op moeten bouwen, ik zal moeten besluiten waar ik de komende paar jaar van mijn leven aan wil gaan wijden en waar ik wil wonen. Dat is best pittig allemaal, maar hoewel ik van mening ben dat je niet echt iets leert als het niet een klein beetje pijn doet, geef ik mijn docent niet helemaal gelijk. Het is een (tijdelijke) plaats van comfort geweest die me deze beslissing heeft doen maken en ik heb alle hoop dat het iets goeds zal opleveren.


* English

A place of comfort

When I was ten years old or so, I liked to watch a TV-show on Z@PP called Veel tijd, weinig geld [Lots of time, little money], which taught kids things like how to stick a piece of cardboard to their bike with a clothespin, so that they could ride around their neighborhoods with amplified street cred. That’s comparable to my current situation in the days of Corona. No cash to spare, but plenty of fun stuff to do.

I’m not entirely broke, mind you. Yes, my workshops got cancelled and yes, some of my projects are on hold, but I still have my job in the clothing store, and it’s enough to live off. The part of the analogy that holds true is that I’m enjoying myself. That’s not a very nice thing to say when hundreds of people are perishing in the intensive care wards, but it’s the truth. Because I’m in a relatively luxurious position concerning my income (I see my privilege here), I’m able to finally focus on things that I still wanted (or had) do.

So I cleaned my bathroom, updated my administration, bleached my hair, arranged the files on my laptop, vacuum cleaned my balcony, read two books, made ten-or-so collages, answered all my e-mails from the last three years and watched about 12 YouTube videos on time management.

Do I feel lonely? No. I have a house full of sweet people with whom I’m quarantined together. Am I bored? Nope. Do I feel like I could be doing more with my life? Yeah.

After about a week, the itch started. It’s not that I didn’t enjoy sleeping in every morning and spending an entire day embroidering a giant prawn on the back of my denim jacket, but every day the question in the back of my head – is this really what you want to be doing with your life? – is getting a little louder. I remember a teacher who told me ‘Nothing good ever came from a place of comfort’ and while that may sound drastic, I think he meant that you have to challenge yourself.

If I’m honest, I haven’t really challenged myself since my graduation. I find it quite difficult to motivate myself, especially now that the only contact I have with people (who aren’t my roommates) is through a screen. I notice now how important it is to me to be physically in the same space with people. To feel the energy (if you will allow me to get spiritual for a moment) they radiate when they’re excited about something, or their drive, or their worries.

One of the things that inspired me to make my graduation work was the idea, or the necessity, of bringing people together. To help members of the queer community meet each other in person, and that’s precisely what is now impossible. Of course, First Person is also an online platform, and so we’re still sending content into the world through a collaboration with Notulen van het Onzichtbare [Notes from the Invisible], a blog by de Nieuwe Oost. You can read this short story by Welmoed Jonas, or watch this collaboration between myself and Merit Vessies:

https://www.notulenvanhetonzichtbare.nl/notulen/plaza-de-la-paja/ and https://www.notulenvanhetonzichtbare.nl/notulen/vershoudfolie/).

Other than the fact that I find it enormously exciting and inspiring to keep reading and watching new work by other queer writers and artists, I also want to keep challenging myself artistically. Over the last few years in my Creative Writing program, I focused primarily on writing and editing, but lately I’ve found that I have a strong desire in my autonomous practice to create work that is also tactile. For some reason, a Word document as a final result is not really satisfying anymore, and I’m increasingly inclined towards analogue ways of working.

The last few weeks I’ve been drawing, making collages, and I spent hours and hours embroidering. The almost meditative state I attain while doing so helps me listen to my intuition, for the first time in years, without getting distracted by that pressure to answer all those e-mails that have been waiting for my attention for days (in part because my Corona to-do-list fixed that problem for me). I realized that I’ve been ignoring my own (visual) artistic practice for a while. I realized also that I haven’t asked myself in some time what I would really like to do, if I ignore my direct environment for a moment. And I realized mostly that I still want to learn a lot of things.

I decided to go back to school. I am very happy with all that I learned during my time at ArtEZ, but I think I can do more than just write. I want to broaden my horizon and meet new people. I want to make things, things you can touch and walk around. I want a group of people around me who inspire me and motivate me to do my best work. I want to study a little longer. After all, I’m only twenty-three.

This time has shaken up a lot of things. The year ahead of me is going to be messy; I’ll have to work a lot to save up for tuition, I will have to create a visual portfolio, I’ll have to decide what I want to dedicate the next few years of my life to and where I want to live. That’s challenging, but although I also think that you’re not really learning anything if it doesn’t hurt a little bit, I don’t fully agree with my teacher. It’s been a temporary place of comfort that helped me make this decision and I am hopeful that it will result in something good.

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *