LOT LOUIS VEELENTURF – FINAL UPDATE

De afbeelding die je hier ziet (gemaakt door Clodagh Read) is een post van First Person.

for English see below each image*

Experiment

Dit is mijn laatste blog alweer. Een jaar geleden ondertekende ik mijn diploma, organiseerde ik de eerste presentatie van First Person Magazine en was ik bekaf. In de tussentijd is er een hoop gebeurd, waar ik jullie aan de hand van een aantal foto’s doorheen zal praten.

(EN) So here we are, this is my last blog. A year ago, I signed my diploma, organized the first presentation of First Person Magazine and was completely exhausted. Since then, a lot has happened, and I’ll talk you through it with the help of a few photos.

1. Het is tijd voor iets nieuws. De zon schijnt, het is warm, en ik ben hard aan het werk voor mijn toelating. Een van de opdrachten is het maken van een zine, en ik was haast vergeten hoe ongelofelijk fijn ik het vind om beeldend te werken. Ik ben op een treasure hunt gegaan en heb allerlei dingen verzameld, daarna gescand en vervolgens heb ik er dingen aan toegevoegd om mijn verhaal te vertellen. Het is een visueel essay geworden over non-binair femme zijn, een deel van mijn identiteit waar ik tot nu toe niet veel over heb geschreven. In het zine zit een pagina waarop ik een quote over een scan van een slipje heb geborduurd: ‘To be femme is to give honour where there has been shame’. Het is een quote die ik voor het eerst tegenkwam in ‘The Argonauts’ van Maggie Nelson, en die me altijd is bijgebleven. Ik geloof dat ik er ieder jaar een beetje meer achter kom wat hij betekent, en ieder jaar voel ik me er meer mee verbonden.

EN1. It’s time for something new. The sun is shining, it’s warm, and I’m working hard for my admissions. One of the assignments is making a zine, and I’d almost forgotten how much I enjoy making visual work. I went on a treasure hunt, collected all sorts of things, scanned them and then added other stuff to tell my story. It’s become a visual essay about being a non-binary femme, a part of my identity I haven’t written much about. In the zine, there is a page where I scribbled a quote over a scan of some panties: ‘To be femme is to give honour where there has been shame.” I first encountered that in Maggie Nelson’s ‘The Argonauts’ and it’s stuck with me since. I think every year I understand a little more of what it means, and every year I feel more connected to it.

2. Nu het tegen de zomer loopt en er een nieuwe lichting gaat afstuderen, ben ik (samen met Merit Vessies) ingeschakeld om de afstudeerders te interviewen voor hun podcast. Aangezien ze hun werk niet kunnen presenteren tijdens een voorstelling of expositie, hebben ze gekozen voor audio als voorproefje van hun te bestellen werk. Audio is een van mijn favoriete media om in te werken: het is intiem, persoonlijk en heeft ook iets mysterieus. Daarbij vind ik het interviewen van getalenteerde en gepassioneerde mensen een van de rewarding dingen om te doen, dus dit was een heerlijke opdracht om te krijgen. Interviewen, presenteren en modereren zijn drie elementen waar ik me in de toekomst meer op zal focussen.

EN2. Now that the summer is approaching and a new batch is about to graduate, Merit Vessies and I were asked to interview the students for their graduation podcast. Since they weren’t able to present their work at an exhibition or performance, they opted for audio to give audiences and potential clients a taste of their work. Audio is one of my favorite media to work in: it’s intimate, personal, and also has a mysterious side. Besides, interviewing talented and passionate people is enormously rewarding, so this was a delightful commission to get. Interviewing, presenting and moderating are some elements that I’ll focus more on in the future.

3 en 4. Dit zijn twee foto’s van kledingstukken waarop ik heb geborduurd. Jaren geleden ben ik al begonnen met het borduren van eenvoudige vormen en langzamerhand ben ik verliefd geworden op de techniek. Het langzame, haast meditatieve ervan is iets dat me erg heeft geïnspireerd de afgelopen tijd. De menselijkheid ervan (in ieder werk zitten een aantal foutjes) en het persoonlijke (ik heb iets gemaakt dat ik letterlijk draag op mijn huid), zijn dingen die ik vast wil houden in al het werk dat ik maak. Schrijven heeft wat mij betreft één gebrek, en dat is dat je het niet aan kunt raken. Je kunt niet om je verhaal heen lopen, het even vasthouden. De ontdekking van textiel maakte dat voor mij mogelijk.

EN 3. and 4. These are two photos of pieces of clothing that I embroidered on. Years ago, I started embroidering simple shapes and over time I fell in love with the technique. Its slow, almost meditative nature is something that inspired me a lot these past months. The humanity of it (every work has small mistakes), the personal aspect (I made something I’m literally wearing on my skin), are things I want to preserve in all my work. Writing has one major flaw, to me, and it’s the fact that you can’t touch it. You can’t walk around your story or hold it in your hands for a bit. The discovery of textiles made that possible for me.

5. Hier zie je een project dat ik ben begonnen om mijn liefde voor textiel een vaste bodem te geven. Ik wil het leren kennen in al zijn vormen, en ik denk dat het wekelijks weven van een of meerdere patronen me inzicht zal geven in de manier waarop stoffen zijn opgebouwd, zodat ik er daarna mee kan werken zoals ik wil. Ik denk dat je met textiel net zo goed als met tekst een verhaal kunt vertellen, en ik ben nu, heel cheesy gezegd, het abc aan het leren.

EN5. Here’s a project that I started out of love for textiles. I want to get to know fabric in all its forms, and I think weaving one or multiple patterns every week will teach me how fabrics are constituted, so I can work with them however I want. I think you can tell a story with textile as well as with text, and so I am now – if you will permit me to be cheesy for a second – learning my ABCs.

6. Een van de verhalen die ik wil vertellen (met andere materialen dan alleen tekst), is een verhaal dat je niet zo veel tegenkomt. Het verhaal van iemand die bij hun geboorte als vrouw is geregistreerd, erachter kwam dat hen helemaal geen vrouw was, maar zich thuis voelde bij het woord non-binair, zich niet prettig voelt bij het dagelijks op straat als ‘vrouw’ gelezen te worden, maar zich wel identificeert als ‘femme’. Wat betekent dat woord eigenlijk? Het is een zoektocht die me geen precies antwoord op zal leveren, maar het gevoel proberen te benaderen in beeld is een (voor mij) nieuwe manier van onderzoeken die me ontzettend veel nieuwe inzichten oplevert.

EN6. One of the stories I want to tell (with other materials than just text) is one you don’t hear so frequently. It’s the story of someone who was registered as a woman at birth, but found out they weren’t a woman at all. A person who felt at home with the word non-binary, doesn’t feel good about being read as ‘woman’ on the streets every day, but still identifies as ‘femme’. What does that word mean, anyway? It’s a search that won’t yield a clear answer. But trying to represent that feeling in visual language is a new way of researching for me, which is yielding many new insights.

7. Een ander onderzoek dat ik aan het doen ben (een langlopend onderzoek dat startte tijdens mijn studie en (hopelijk) nooit meer op zal houden) is het onderzoek naar racisme. Ik vind eigenlijk dat iedere witte persoon dit zou moeten doen (anderen bestempelen het terecht als ‘huiswerk’), maar tot die tijd wil ik proberen zoveel mogelijk mensen bewust te maken van het feit dat ie-de-re witte persoon er tot op de dag van vandaag van profiteert en dat we op moeten houden met schijnheilig doen. Ik ben geen Instagramactivist (activist is een term die ik sowieso niet op me wil nemen), ik ga liever met mensen in gesprek. Dat is soms best lastig, als je op de werkvloer ineens je baas moet aanspreken over een bepaalde opmerking, maar ik vind dat we het eigenlijk gewoon verplicht zijn. Het is letterlijk het allerminste wat we kunnen doen.

EN7. Another project that I’m working on now – a long-running one that started during my studies and will (hopefully) never finish – is my research on racism. I kind of think every white person should do this (others have rightfully called this ‘homework’) but until then, I want to try to remind as many people as possible of the fact that white people benefit from racism to this day, and we should stop being sanctimonious about it. I’m not an Instagram activist – activist is a title I don’t want to take on, anyway – but I like to engage in conversation with people. Sometimes that’s difficult, if that means you have to address a problematic remark your boss made on the work floor, but I think we should take responsibility for that. It’s literally the least we can do.

8. Naast het praten met mensen vind ik ook dat we de Black Lives Matter beweging financieel moeten steunen. Als je geld hebt door te doneren, en als je dat niet hebt door bijvoorbeeld filmpjes te kijken op Youtube waarvan de opbrengst van de advertenties aan initiatieven worden geschonken die Black Lives Matter steunen. De afbeelding die je hier ziet (gemaakt door Clodagh Read) is een post van First Person. We hebben dit statement gemaakt, omdat de queer community letterlijk alles te danken heeft aan zwarte mensen en mensen van kleur, en we nu niet onze ‘familie’ in de steek mogen laten. Als je de LHBTQIA+ gemeenschap steunt, maar tegen Black Lives Matter bent, steun je de gemeenschap niet echt.

EN8. Other than talking to people, I think we should support the Black Lives Matter movement financially. If you have money, you can donate; if you don’t, you could watch videos on YouTube where the advertising proceeds go to initiatives that support BLM. The image you see here, made by Clodagh Read, is a post by First Person. We made this statement because the queer community has black people and people of color to thank for literally everything, and we can’t abandon our ‘family’ in this crucial moment. If you support the LGBTQIA+ community but oppose Black Lives Matter, you’re not being a true ally.

9. Terug naar verhalen, en onderzoeken. In dit boek, ‘Paul Takes the Form of a Mortal Girl’ van Andrea Lawlor, kan Paul zich op ieder gewenst moment in een vrouw veranderen. Wordt niet moeilijk over gedaan. Transformatie op die manier is altijd de superkracht geweest die ik voor mezelf wens. Niet per se om mijn lichaam te veranderen in dat van een man, maar om, wanneer ik wil, bepaalde lichaamsdelen aan te passen zodat ze beter passen bij hoe ik me die dag voel en wil presenteren. Het enthousiasme dat ik voelde toen ik dit boek oppakte wil ik ook losmaken bij de mensen die mijn toekomstige werk gaan zien/lezen/bekijken/luisteren.

EN9. Back to stories, and research. In this book, ‘Paul Takes the Form of a Mortal Girl’ by Andrea Lawlor, Paul can transform into a woman at any desired time. Nobody bats an eye. Transformation in that way has always been the superpower I desired most for myself. Not necessarily to change my body into a man’s, but to be able to alter my body parts at will to express how I feel that day and how I want to present myself. The enthusiasm I felt when I picked up this book is something I want to cultivate in the people who will see/read/watch/hear my future work.

10. Wat dat ‘toekomstige werk’ dan precies gaat zijn wordt iedere keer dat ik erover nadenk een beetje onduidelijker. En dat vind ik spannend. Het kan alle kanten opgaan. Deze laatste foto is er een van een per ongeluk kunstwerk. Tijdens het drukken van het eerste zine van First Person (een prachtige riso-uitgave geprint door Knust, ontworpen door Clodagh Read en Oscar van Leest), is er iets fout gegaan waardoor verschillende lagen van verschillende projecten zijn gemixt. Ik zie dit een beetje als een metafoor voor mijn toekomst. Afstuderen met het platform dat First Person is heeft me een basis gegeven die ik nu, door opnieuw te gaan studeren en andere dingen uit te proberen, kan gaan mengen met andere projecten. Hopelijk komt er net zoiets moois uit.

EN10. What exactly that ‘future work’ will be, is becoming more uncertain every time I think about it. And that’s exciting. It could go in any direction. This last photo is one of an accidental artwork. While printing the first zine of First Person (a beautiful Risoprint edition by Knust, designed by Clodagh Read and Oscar van Leest), something went wrong, resulting in a mix-up of different layers of different projects. I see it as a metaphor for my own future. Graduating with the platform that First Person is, has given me a foundation that I can now try to carry over into other projects, by going back to school and experimenting with new things. Hopefully, the results will be equally beautiful.

Translation by: Witold van Ratingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *